Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we Wrocławiu odrzucił zażalenie A. D. na prawomocne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA z dnia 31 grudnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zawarł wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawie sędziego WSA Marty Semiczek. Postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. WSA we Wrocławiu oddalił wniosek o wyłączenie tegoż sędziego.
Pismem z dnia 12 października 2015 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie od orzekania sędziów: sędziego WSA Zbigniewa Łobodę, sędziego WSA Anettę Chołuj, sędziego WSA Barbarę Ciołek. Ponadto w piśmie z dnia 28 października 2015 r. ponowił wniosek o wyłączenie sędziego WSA Marty Semiczek. W dniu 30 listopada 2015 r. WSA oddalił wniosek o wyłączenie ww. sędziów, a także odrzucił ponowny wniosek o wyłączenie sędziego WSA Marty Semiczek.
W piśmie z dnia 17 grudnia 2015 r. skarżący zawarł kolejny wniosek o wyłączenie sędziów, tym razem sędziego NSA Henryki Łysikowskiej, sędziego WSA Jadwigi Danuty Mróz, sędziego WSA Ewy Kamienieckiej. Jako podstawę wyłączenia skarżący wskazał art. 18, art. 19 i art. 20 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W dniu 9 lutego 2016 r. sędziowie, których dotyczy wniosek o wyłączenie złożyli pisemne oświadczenie, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 2532/14 nie zachodzą podstawy ich wyłączenia określone w art. 18 p.p.s.a., jak również nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywoływać wątpliwości co do ich bezstronności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów – sędziego NSA Henryki Łysikowskiej, sędziego WSA Jadwigi Danuty Mróz, sędziego WSA Ewy Kamienieckiej – był niezasadny.
Wyjaśnić trzeba, że p.p.s.a. przewiduje ściśle sytuacje, gdy sędzia może zostać wyłączony od rozpoznania konkretnej sprawy. Wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, stosownie do treści art. 18 § 1 p.p.s.a. następuje w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;
- 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
- 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
- 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
- 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
- 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
- 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.).
Niezależnie od ww. przyczyn zgodnie z art. 19 p.p.s.a. Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Obowiązkiem strony zgłaszającej wniosek jest natomiast uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, we wniosku skarżący wskazał jedynie, że postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. jest w jego ocenie nieważne i bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącego jest niewystarczająca do uwzględnienia jego wniosku o wyłączenie sędziów. Według Sądu, samo prowadzenie przez sędziego postępowania z naruszeniem przepisów procesowych, nie może być skuteczną podstawą wniosku o wyłączenie sędziego przewidzianego. Strona powinna bowiem zwalczać naruszenie przepisów postępowania przy pomocy środków zaskarżenia (por. postanowienia SN: z 24 marca 1966 r., II PZ 15/66; z 21 sierpnia 1970 r. I PZ 41/70, z 2 maja 1974 r., I CZ 48/74). W przedmiotowej zaś sprawie skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 18-20 p.p.s.a.
Ponadto wskazani we wniosku sędziowie potwierdzili w swoich oświadczeniach, że nie zachodzą w stosunku do nich żadne okoliczności z art. 18 oraz art. 19 p.p.s.a. W orzecznictwie utrwalony jest zaś pogląd, że brak podstaw do wyłączenia sędziego występuje zwłaszcza, gdy sędzia złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w powołanym przepisie, dające podstawę do wyłączenia go i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości (zob. postanowienia NSA z 11 września 2012 r., II OZ 704/12, CBOSA). Podkreślić należy, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (zob. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 212/71, OSNC 1972/3/55).
W tym stanie rzeczy, wobec braku oczywistych faktycznych i prawnych przesłanek do wyłączenia sędziów: sędziego NSA Henryki Łysikowskiej, sędziego WSA Jadwigi Danuty Mróz, sędziego WSA Ewy Kamienieckiej, Sąd – na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.