Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skarżąca w skardze na oznaczoną w sentencji decyzję wniosła o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że nie w chwili obecnej nie posiada niezbędnych środków na uregulowanie należności podatkowych, ponieważ prowadzona przez nią działalność nie przynosi dochodów (skarżąca "nosi się z zamiarem jej zamknięcia", ponieważ nie stać ją na opłacanie składek). Skarżąca dodała, że nie może podjąć zatrudnienia, gdyż zmuszona jest sprawować opiekę nad małym dzieckiem. Podkreśliła również, że wszczęcie egzekucji sprawi, iż "zostanie zaburzone normalne funkcjonowanie" jej i jej dzieci.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przywołanego unormowania wynika po pierwsze, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, pod drugie, co przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09).
Zatem wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przez materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dla udzielenia wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa.
Należy również wyjaśnić, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny. Zaskarżona decyzja korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że przedmiotowy wniosek strony nie spełnia wskazanych wyżej wymogów, skarżąca nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek okoliczności faktycznych uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżąca nie przedłożyła dokumentów świadczących o źródłach i wysokości jej dochodów, wskazując jedynie, że prowadzona przez nią działalność nie przynosi dochodów i strona nosi się z zamiarem jej zamknięcia oraz, że obecnie nie może podjąć zatrudnienia z uwagi na sprawowanie opieki nad małym dzieckiem. Podkreślenia wymaga również, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji rodzinnej (nie wskazała ile dzieci posiada, w jakim są wieku, czy skarżąca wychowuje je samotnie, a jeśli tak, to - wobec nieosiągania przez nią dochodów - na czyim są utrzymaniu).
W konsekwencji, na podstawie danych zawartych we wniosku strony nie jest możliwe dokonanie oceny, czy w stosunku do skarżącej (i jej dzieci) zachodzi niebezpieczeństwo powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z ewentualnym wykonaniem zaskarżonej decyzji.
Końcowo wskazać należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody, zwłaszcza gdy przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. W wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Wyjaśnić także trzeba, że za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, nie może zostać uznane ogólne stwierdzenie strony co do konsekwencji finansowych wykonania zaskarżonej decyzji (wszczęcie postępowania egzekucyjnego). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego, by nie naprawiło. Dodania również wymaga, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Trudna sytuacja materialna strony skarżącej może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 189/10, czy postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/11, publ. CBOSA). Ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania zobowiązanego i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Podsumowując stwierdzić należało, że skarżąca nie wykazała zasadności zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.