Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Od powyższego postanowienia pełnomocnik strony skarżącej złożył sprzeciw wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Postanowieniem z dnia 18 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016 r. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 9 sierpnia 2016 r.
W dniu 16 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) na powyższe postanowienie pełnomocnik strony skarżącej złożył zażalenie. Zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w pkt 1 - 10. Przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidują środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego. Orzekając na podstawie art. 260 p.p.s.a., sąd działa jako sąd drugiej instancji kontrolujący orzeczenie referendarza sądowego. Wydane na podstawie tego przepisu orzeczenie staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.).
W świetle tych unormowań nie jest zatem dopuszczalne zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.
Stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W sytuacji więc, gdy jak w sprawie skarżący – zastępowany przez doradcę podatkowego – wniósł zażalenie na postanowienie od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, należało je odrzucić na podstawie powołanych wyżej art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a..
Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.