Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł uzasadniając, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, pozostającą na utrzymaniu żony, a dodatkowo ma do spłacenia duży kredyt. Nie posiada żadnych nieruchomości ani rzeczy ruchomych, których spieniężenie pozwoliłoby na skorzystanie z usług profesjonalnego pełnomocnika. Wnioskodawca dodał, że od dłuższego czasu znajduje się w depresji, poza tym nigdy nie występował przed sądami.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, iż prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. W prowadzonym gospodarstwie domowym dochody osiąga tylko żona z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, w wysokości 450 zł netto miesięcznie oraz z tytułu renty 470 zł netto. Skarżący dodał, że ze wzglądu na brak jakiegokolwiek dochodu nie jest w stanie opłacić wpisu sądowego, a ze względu na charakter sprawy, jej skomplikowany przebieg i całkowitą nieznajomość procedur administracyjnych nie jest w stanie zadbać skutecznie o swoje interesy.
Na wezwanie Sądu skarżący przedłożył zeznanie podatkowe żony i wyciągi z rachunków bankowych związanych prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Poza tym nie przedłożył zestawienia miesięcznie ponoszonych wydatków i dowodów opłat wskazując, że jest na utrzymaniu żony, podał, że nie posiada żadnego środka transportu ani rachunku bankowego, nie korzysta też z żadnej formy wsparcia państwowego.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu natomiast skarżący nie wykazał powyższej okoliczności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie jest to już czwarty wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym strona powołuje się na takie same okoliczności. Po rozpoznaniu poprzednich trzech wniosków natomiast odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, w związku z czym brak jest podstaw do podjęcia innego rozstrzygnięcia. Ponadto, na wezwanie Sądu do przedłożenia miesięcznie ponoszonych wydatków oraz dowodów ich poniesienia, skarżący stwierdził, ze jest na utrzymaniu żony. W tym miejscu zwrócić trzeba uwagę, że małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, z którego utrzymaniem wiążą się stałe wydatki pokrywane z budżetu domowego.
Niezależnie natomiast od ustroju majątkowego w małżeństwie, małżonkowie mają obowiązek wzajemnego wspierania się i udzielania sobie pomocy. Powyższe zestawienie zaś umożliwia ocenę możliwości poczynienia oszczędności w tym budżecie. Dodać trzeba, że to wnoszący o przyznanie prawa pomocy ma obowiązek wykazać okoliczności uzasadniające jego żądanie, a zatem winien z własnej inicjatywy (nie tylko i wyłącznie na wezwanie Sądu) przedłożyć w miarę możliwości wszelkie dokumenty potwierdzające okoliczności, na które się powołuje, przykładowo zaświadczenie lekarskie o leczeniu depresji, dokument potwierdzający spłatę kredytu, odcinek z renty żony.
Na koniec należy podkreślić, że wnioskodawca wniósł skargę na postanowienie organu podatkowego w lutym 2006 r., natomiast pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył w lipcu 2006 r. Znając stanowisko Sądu, przedstawione w czterech postanowieniach, co do okoliczności mających uzasadniać żądanie wniosku w tym zakresie, a które praktycznie nie uległy zmianie od prawie dwóch lat, skarżący mógł w tym czasie zgromadzić środki na opłacenie wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 100 zł.
Mając zatem na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.