Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 stycznia 2015 r. doręczona została skarżącej opisana w sentencji decyzja Dyrektora Izby Skarbowej. Natomiast w dniu 9 lutego 2015 r. (zgodnie z pieczęcią na kopercie) strona wniosła skargę bezpośrednio do tutejszego Sądu. W związku z tym, po odnotowaniu w dniu 11 lutego 2015 r. wpływu przedmiotowej przesyłki, Sąd przekazał skargę organowi podatkowemu, nadając ją w urzędzie pocztowym tego samego dnia, tj. 11 lutego 2015 r.
Pismem z dnia 31 marca 2015 r. strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie.
Stosownie do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie strona wniosła skargę na decyzję organu podatkowego, wprawdzie w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, jednakże bezpośrednio do Sądu. Skoro zaś powołany wyżej art. 54 § 1 p.p.s.a. nakazuje wniesienie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przez stronę skarżone, za datę wniesienia tej skargi należy przyjąć dzień jej nadania w urzędzie pocztowym do właściwego adresata, czyli w niniejszej sprawie do Dyrektora Izby Skarbowej we W. Tym samym skarga została prawidłowo wniesiona dopiero w dacie 11 lutego 2015 r. poprzez przekazanie jej przez tutejszy Sąd do organu podatkowego.
Termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi na wskazaną w sentencji decyzję upływał z dniem 4 lutego 2015 r. Wobec tego, skargę wniesioną 11 lutego 2015 r. należało ocenić jako spóźnioną. Z kolei, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest odrzucić skargę wniesioną po terminie.
Co do wniosku o przyznanie prawa pomocy, to - wobec przedstawionych wyżej okoliczności - zastosowanie znalazł art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy przez to rozumieć, że nawet, gdyby strona spełniała przesłanki do przyznania prawa pomocy, uprawnienie to jej nie przysługuje, gdy skarga bez głębszej analizy nie ma szans na uwzględnienie. Taka sytuacja zachodzi natomiast zawsze w przypadku, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z dnia 22 listopada 2012 r., I OZ 864/12; z dnia 31 maja 2012 r., II FZ 374/12; z dnia 11 września 2013 r., II FPP 1/13; CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. W przedmiocie zaś wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.