Uzasadnienie
Skarżąca, wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w piśmie z dnia [...] wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy strona podała, że nie ma firmy od 2014 r., mieszka z mężem (65 lat) i nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Małżonkowie uzyskują dochody z tytułu renty rolniczej i emerytury w łącznej wysokości 1.761 zł netto. Jako zobowiązania i stałe wydatki strona podała: wodę 120 zł, raty 700 zł, energię 120 zł, wywóz śmieci 70 zł, gaz 45 zł, leki 100-200 zł, paliwo 150 zł.
Z dokumentów przedłożonych przez skarżącą wynika, że prowadzone są wobec niej liczne postępowania egzekucyjne.
W ocenie referendarza sądowego przedmiotowy wniosek jest zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższe zostało wykazane.
Wskazać trzeba, iż dochody 2-osobowego gospodarstwa domowego wynoszą zaledwie 1.700 zł, co może wystarczać jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb socjalnych małżonków, których wiek nie pozwala już na podjęcie dodatkowej pracy zarobkowej.
Strona nie posiada również majątku, z którego mogłaby pozyskać dodatkowe środki pieniężne.
Z W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.