Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Z. K. (dalej: Strona, Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20.01.2017 r. o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia 11.08.2016 r. o nr [...], znak [...] odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] z 30.12.2005 r. zmieniającej decyzję nr [...] z 27.01.2005 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005 r.
Z akt postępowania wynika, iż Skarżący, pismem z dnia 9 lutego 2015r., działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p., Ordynacja podatkowa), złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Wójta Gminy L. z dnia 27 stycznia 2005r. nr 156 ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2005r.
W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, którą jest Umowa dzierżawy nr [...], zawarta w dniu 30 października 2000r. pomiędzy Zarządem Gminy L. a Skarżącym – Z. K. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015r. Nr [...] Wójt Gminy L., powołując się na przepisy art. 243 § 1 i 244 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowił w stosunku do Pana Z. K. postępowanie w sprawie ustalenia w/w podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005r. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia z dnia 22 czerwca 2015r. nr [...], znak [...], organ I instancji odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji nr [...] z 30 grudnia 2005r. zmieniającej decyzję nr [...] z 27 stycznia 2005r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r.
Od powyższej decyzji Skarżący, pismem z dnia 21 lipca 2015r., złożył odwołanie.
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia 9 października 2015r. Nr [...], uchyliło w całości decyzję gminnego organu podatkowego i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, organ I instancji naruszył przepisy art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyznaczenie Stronie siedmiodniowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym, Wójt Gminy L., decyzją z dnia 11 sierpnia 2016r. nr [...], znak [...], ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z 30 grudnia 2005r. zmieniającej decyzję nr [...] z 27 stycznia 2005r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r. Organ I instancji wyjaśnił, że Strona wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem w prowadzonym postępowaniu podatkowym gminny organ podatkowy nie uwzględnił dokumentu w postaci Umowy dzierżawy, której zapis zwalniał Stronę z opłat czynszu, w który wliczony był podatek od nieruchomości. Został zatem pominięty istotny dowód w sprawie. Wójt Gminy L. uznał, że w sprawie przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie wystąpiła, ponieważ wydając decyzję wymiarową był w posiadaniu umowy dzierżawy, na którą powołała się Strona. Dodał także, że umowę tę ze stroną zawarł Przewodniczący Zarządu Gminy, tj. gminny organ podatkowy.
Od decyzji tej Skarżący, pismem z dnia 9 września 2016r., wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów, w tym w szczególności - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Z zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wynika – zdaniem Skarżącego - że Gmina L. najpierw zawarła umowę dzierżawy z nim, działającym w zaufaniu do organów podatkowych, w której to umowie zwolniła go z zobowiązania podatkowego w postaci podatku od nieruchomości w okresie trwania umowy, by później, w momencie powołania się Strony na wskazany zapis umowy, zwalniający go z zobowiązania, tego zwolnienia odmówić oraz wskazać, iż było ono nieważne i niedopuszczalne. W tym zakresie działania Gminy L. w rażący sposób podważają zasadę zaufania do organów podatkowych oraz ogólną zasadę zaufania obywateli do organów Państwa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 20 stycznia 2017r., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia 11 sierpnia 2016r. nr [...], znak [...] odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] z 30 grudnia 2005r. zmieniającej decyzję nr [...] z 27 stycznia 2005r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005r.
Od decyzji tej Strona wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
- - art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że przedłożone dokumenty nie spełniały przesłanek wskazanych w tym przepisie, gdy tymczasem zebrany materiał wskazuje inaczej;
- - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;
- - art. 2 Konstytucji RP, z której wynika zasada zaufania obywateli do organów państwa i stanowionego przezeń prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
W dniach 17 i 18 lipca 2017 r. Skarżący złożył pisma procesowe, do których dołączył kserokopie dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych aktów administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dokonując tej kontroli sąd nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi ani powołaną podstawą prawną, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a.
Oceniając zaskarżoną decyzję przez pryzmat wskazanych przesłanek, Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które winno skutkować uchyleniem skarżonego rozstrzygnięcia.
Na wstępie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały w postępowaniu wznowieniowym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 O.p. (por. Sł. Presnarowicz, Komentarz do art. 240 Ordynacji podatkowej, Lex 2013). Powyższa instytucja nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne (por. wyroki NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 240/12, Lex nr 1295748 i z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1211/11, Lex nr 1298438).
Zatem w pierwszej kolejności należy ocenić, czy spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. na które powołały się w sprawie niniejszej organy. Ocena prawidłowości wznowienia postępowania prowadzi do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia podjętego w oparciu o art. 245 § 1 pkt 5 O.p. W świetle treści tego ostatniego przepisu, aby organ mógł przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu podjęcia ponownej decyzji w sprawie uprzednio zakończonej decyzją ostateczną, muszą zostać spełnione przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 cyt. ustawy. W przypadku, gdy jako podstawa wznowienia wskazywany jest pkt 5 tego artykułu, konieczne jest wykazanie łącznego istnienia wymienionych tym przepisem przesłanek, a są nimi: 1) ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, 2) okoliczności te lub dowody muszą mieć istotny walor dla wyniku sprawy przy czym 3) w dacie rozstrzygania nie były one znane organowi, 4) choć istniały one w tym dniu.
W przedmiotowej sprawie, w ramach podstawy wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jako okoliczność nową, istotną dla wyniku sprawy i nieznaną w dacie wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005 r., Skarżący wskazał umowę dzierżawy z dnia 30 października 2000r., którą w imieniu Zarządu Gminy L. podpisali Przewodniczący Zarządu i Z-ca Przewodniczącego Zarządu a którą m.in. zwalniała Skarżącego na czas do 31 grudnia 2005 r. z opłat tytułem czynszu, w który to czynsz był wliczony podatek od nieruchomości.
Jednak, zdaniem Sądu, słusznie organy uznały, iż analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów pozwalała na stwierdzenie, że w sprawie przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 nie wystąpiła, bowiem w sprawie nie wyszły na jaw ani nowe okoliczności faktyczne, ani nowe dowody, istotne dla rozstrzygnięcia, a które nie byłyby znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji pierwotnej.
Przede wszystkim za nowy dowód w sprawie nie można uznać umowy dzierżawy z dnia 30 października 2000r., ponieważ umowa ta, którą w imieniu Zarządu Gminy L. podpisali Przewodniczący Zarządu i Z-ca Przewodniczącego Zarządu, w dniu wydawania decyzji pierwotnej, tj. w 27 stycznia 2005 r., a także w dniu wydania decyzji zmieniającej, tj. w dniu 30 grudnia 2005 r. była gminnemu organowi podatkowemu znana. Została ona bowiem zawarta przez Skarżącego z Gminą L. w imieniu której działali Przewodniczący Zarządu i Z-ca Przewodniczącego Zarządu, zaś Skarżący, składając wykaz nieruchomości, powołał się na przedmiotową umowę dzierżawy z dnia 30 października 2000 r.
Słusznie również organy oceniły treść umowy dzierżawy, w tym zapis o zwolnieniu z podatku od nieruchomości, prawidłowo wywodząc, iż nie może być on uznany za istotny dla sprawy, ponieważ nie mógłby mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy z tego powodu, iż zapis umowy zwalniający Stronę z podatku od nieruchomości jest prawnie bezskuteczny.
W tym stanie rzeczy, zważywszy na przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i określone nim warunki wznowienia postępowania, w szczególności wymóg aby nowa okoliczność nie była znana organowi, który wydał decyzję, trudno uznać, że sporna umowa nie była organowi I instancji znana. Innymi słowy, istotna dla wyniku sprawy okoliczność faktyczna, udokumentowana dowodem znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej, nie może zostać uznana za okoliczność nową, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeśli wznawiający postępowanie organ, prowadząc wcześniej inne postępowanie lub dokonując innej czynności, dysponował pełną wiedzą o stanowiącej podstawę wznowienia okoliczności wywiedzionej wszakże z innego dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 295/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając również na uwadze to, iż okoliczności te lub dowody muszą mieć istotny walor dla wyniku sprawy, należy podkreślić, iż zwolnienie Skarżącego z podatku od nieruchomości w drodze zapisu umownego nie może być uznane za skuteczne, albowiem trybu takiego nie przewidział ustawodawca.
Na marginesie również wskazać również należy, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2013r., sygn. akt III SA/Wa 2765/12, na który powołała się Strona we wniosku o wznowienie postępowania, został w całości uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2015r., sygn. akt II FSK 2004/13.
Złożone przez Skarżącego przy pismach procesowych kserokopie dokumentów nie mają, w ocenie Sądu, znaczenia dla sprawy, którą jest – co należy zaakcentować - ocena legalności decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym. Jak bowiem wskazuje sam Skarżący, mają one dowodzić, iż przedmiotowa nieruchomość, będąca przedmiotem dzierżawy została wydana jeszcze w 2004 r. a także potwierdzać mają osobistą krzywdę Skarżącego, który zainwestował w "majątek Gminy własne oszczędności".
Z powyższych przyczyn Sąd, jako chybione ocenił zarzuty podniesione w skardze i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.