Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na skutek sprzeciwu strony skarżącej od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 lipca 2017 r. (sygn. akt: I SA/Wr 35/16) w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.
Skarżący, zastępowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł na ww. postanowienie Sądu zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie było niedopuszczalne.
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do § 2 art. 260, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Z treści zacytowanego art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wynika, że ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie.
W konsekwencji uznać należało, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Zgodnie bowiem z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 260 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.