Uzasadnienie
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 29 lipca 2013 r. wniosek strony skarżącej pozostawił bez rozpoznania. Na to zarządzenie skarżący wniósł sprzeciw. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 16 sierpnia 2013 r. wezwano stronę, w terminie siedmiu dni, do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący oświadczył, iż cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w rozpoznawanej sprawie na formularzu PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest zatem złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Dopóki nie zostanie on złożony, wniosek strony o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Złożenie zatem przez stronę oświadczenia o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy, bez złożenia formularza PPF, powoduje, że należy zastosować art. 257 p.p.s.a., tj. pozostawić wniosek bez rozpoznania.
Wniosek strony obarczony był bowiem ww. brakiem formalnym (brak formularza PPF). Nie uruchomił więc skutecznie postępowania o przyznanie prawa pomocy. Oświadczenie o cofnięciu wniosku nie mogło zatem wywrzeć pożądanych przez stronę skutków procesowych w postaci umorzenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem postępowanie o przyznanie prawa pomocy nie zostało skutecznie zainicjowane. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 257 w związku z art. 252 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji