Uzasadnienie
W skardze na oznaczoną w komparycji postanowienia decyzję, skarżąca sformułowała wniosek "o wstrzymanie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2006r. o sygn. akt: I FZ 281/06 (OSP 2007/6/76), w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r. II FZ 580/05, niepubl.).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazania wymaga, że będącą przedmiotem skargi decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej. Zatem, podzielając przedstawione powyżej poglądy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie nosi znamion wykonalności. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze prawnomaterialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych.
Ubocznie Sąd wyjaśnia, że stosownym wnioskiem mogłaby być objęta decyzja (spełniająca warunki jej zaskarżenia do Sądu i objęta skargą) określająca bądź ustalająca zobowiązanie, w wyniku której wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ona bowiem kreuje zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej.
W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.