Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika R. R. został wyznaczony dor. pod. S. Z., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Koszty pomocy prawnej w tym zakresie zostały przyznane pełnomocnikowi postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r.
Następnie pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, w której wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150% kwot wynagrodzenia określonych w § 3 rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011 r. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniósł nadto o zwrot kosztów dojazdu i przedłożył dokument poniesionego w związku z tym wydatku.
Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym doradcy podatkowemu, który działał w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, określonej w ust. 1.. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca zastosowania ulgi podatkowej, zatem kwota minimalna wynagrodzenia, jaka może być przyznana, wynosi 240 zł.
Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Z kolei na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Zdaniem referendarza sądowego, wniosek pełnomocnika w zakresie przyznania 150% stawki wynagrodzenia jest zasadny, mając na uwadze wkład pracy ponad niezbędne czynności, jakich należy wymagać od pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Wobec tego wartość wynagrodzenia wynosi 270 zł. Kwota ta podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 62,10 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia.
Nadto zwrotowi podlega prawidłowo udokumentowany wydatek w wysokość 282 zł, poniesiony na przejazd na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.