Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika R. R. został wyznaczony dor. pod. S. Z., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Koszty pomocy prawnej w tym zakresie zostały przyznane pełnomocnikowi postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r. w równowartości 150% stawki minimalnej.
Następnie pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, a także brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Również w tym zakresie pełnomocnikowi zostało przyznane wynagrodzenie zgodnie ze złożonym wnioskiem, to jest w równowartości 150% stawki minimalnej.
Na skutek wyroku NSA uchylającego wyrok tutejszego Sądu, sprawa została ponownie rozpoznana przez Sąd I instancji. W związku z tym pełnomocnik z urzędu na rozprawie ponownie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej w wysokości 150% stawki minimalnej i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym zależna jest od wartości przedmiotu sprawy (pkt 1 lit a-g), a w pozostałych sprawach wynosi 240 zł (pkt 2). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca zastosowania ulgi podatkowej, zatem kwota minimalna wynagrodzenia, jaka może być przyznana, wynosi 240 zł.
Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Z kolei na podstawie § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W ocenie referendarza sądowego, wniosek pełnomocnika w o przyznanie wynagrodzenia według 150% stawki na obecnym etapie postępowania nie jest zasadny.
Zwrócić należy uwagę, że dotychczasowy nakład pracy został już oceniony i wynagrodzony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obu instancji. Po wyroku NSA czynności pełnomocnika z urzędu ograniczały się już tylko do tych niezbędnych – udziału w rozprawie i popierania skargi. Tym samym wynagrodzenie we wnioskowanej kwocie byłoby nieadekwatne do nakładu pracy i przyczynienia się do rozpoznania sprawy.
Wobec tego wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 240 zł. Kwota ta podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 55,20 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.