Uzasadnienie
J. U. (wnioskodawca, dłużnik), po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego i oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na zarządzenie o przymusowym ściągnięciu należności w kwocie 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, zwrócił się o wskazanie rachunku bankowego, na który należna kwota winna zostać wpłacona.
Po doręczeniu mu pisma z żądaną informacją dłużnik wniósł o zwolnienie go z tej opłaty.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2020 r., według zarządzenia Prezesa tutejszego Sądu, dłużnik został poinformowany o prawomocności postępowania i zakwalifikowaniu ww. wniosku jako wniosku o umorzenie przedmiotowej należności sądowej. Jednocześnie, pouczony o wymogach tego wniosku, w tym treści § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem i administracyjnym (Dz. U. nr 221, poz. 2194), został wezwany do przedłożenia oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego. W odpowiedzi wnioskodawca zwrócił się o przesłanie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPf.
Kolejnym pismem Sądu dłużnik ponownie został poinformowany o prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego i kwalifikacji wniosku o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej. Poinformowany również został o upływie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 kwietnia 2020 r. z dniem 1 czerwca 2020 r.
W odpowiedzi dłużnik powtórnie zwrócił się o podanie rachunku bankowego, a po udzieleniu mu tej informacji ponownie wniósł o zwolnienie go z tej opłaty nie przedkładając żądanej dokumentacji.
Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że na podstawie art. 229 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywien, o których mowa w art. 55 § 1, art. 149 § 2 oraz art. 154 § 1, mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami.
Szczegółowe zasady zastosowanie powyższych ulg w płatności należności sądowych reguluje powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r.
Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia, należności sądowe mogą być umorzone na wniosek dłużnika w części lub w całości, jeżeli dłużnik wykaże, że z uwagi na swoją sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie ich uiścić, a ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki.
Z powyższej regulacji prawnej wynika zatem, że to wnioskodawca obowiązany jest wykazać okoliczności wskazujące na niemożność uiszczenia należności sądowej, to jest w niniejszej sprawie opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł.
Zwrócić przy tym należy uwagę, że wnioskodawca ma świadomość obowiązku opłacenia powyższej kwoty już od roku, a dokładnie od 25 lipca 2019 r., to jest od daty doręczenia zarządzenia o wezwaniu do jej uiszczenia.
Od tego czasu dłużnik wnosił o przyznanie prawa pomocy, przy czym wniosku skutecznie nie złożył, gdyż uchylał się od złożenia go na urzędowym formularzu. Następnie został wezwany do dobrowolnego uiszczenia tej opłaty, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu wydane zostało zarządzenie o przymusowym ściągnięciu opłaty, które to zarządzenie dłużnik zaskarżył.
Zatem już sam fakt, że wnioskodawca miał czas na zgromadzenie środków celem pokrycia przedmiotowej opłaty kancelaryjnej, stanowi wystarczające uzasadnienie oddalenia niniejszego wniosku. Dodatkowo wnioskodawca na żadnym etapie postępowania sądowego, ubiegając się trzykrotnie o prawo pomocy, nie przedstawił rzetelnie swojej sytuacji finansowej j majątkowej i uchylił się również od tego obowiązku w wyniku wezwania z dnia 28 kwietnia 2020 r., skierowanego na potrzeby rozpoznania niniejszego wniosku.
Z powyższych powodów przedmiotowy wniosek należało uznać za nieuzasadniony. W związku z tym Przewodniczący Wydziału I, na mocy upoważnienia Prezesa tutejszego Sądu udzielonego na podstawie § 6 ust. 5 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z § 1 Zarządzenia nr 17/2005 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zasad umarzania, odraczania i rozkładania na raty nieuiszczonych należności sadowych, zarządził jak w sentencji.