Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej we W. po rozpoznaniu odwołania A. B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. K. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] orzekającej o odmowie umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 2.599,00 zł wynikającej z zeznania podatkowego PIT-38 za 2010 r. – na podstawie art. 233 § 2 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej w skrócie: o.p.) uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej decyzję kasatoryjną organu odwoławczego skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony, albowiem zaskarżone orzeczenie organu nie nadaje się do wykonania w drodze egzekucji, a zatem nie istnieje możliwość wstrzymania jego przymusowego wykonania.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (zob. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295).
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że do wykonania nie kwalifikuje się decyzja podjęta na podstawie art. 233 § 2 o.p., tj. decyzja uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzja, którą uchylono decyzję w całości z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków i nie podlega tym samym przymusowemu wykonaniu. Żądanie wstrzymania jej wykonania nie mogło więc zostać uwzględnione.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.