Uzasadnienie
W skardze na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, skarżący R. A. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając tenże wniosek skarżący ogólnie stwierdził, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku oraz wskazał, że wobec części nieruchomości objętej postępowaniem toczy się sprawa o zasiedzenie przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny w K. i realizacja obowiązków wynikających z decyzji może w sposób bezpośredni wywołać trudne do odwrócenia skutki w zależności od efektów postępowań przed sądem powszechnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14).
Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05).
Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).
Dodać też trzeba, że przy ocenie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, nie bierze się pod uwagę zarzutów skierowanych wobec zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do merytorycznego rozpoznania sprawy, co na tym etapie jest niedopuszczalne.
Przystępując do oceny przedmiotowego wniosku Sąd stwierdza, że przedstawiona we wniosku argumentacja, nie stanowi wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo bowiem ogólne stwierdzenie skarżącego w tym zakresie, nie może być uznane za wystarczające. Skarżący nie skonkretyzował również ewentualnych skutków realizacji obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji, które łączy z postępowaniami toczącymi się przed sądem powszechnym w sprawach o zasiedzenie. Skarżący wskazał w tym zakresie, że trudne do odwrócenia skutki mogą powstać "w zależności od efektów powyższych postępowań przed sądem powszechnym".
W ocenie Sądu, nie jest jasne, jakie miałyby to być skutki, tj. czy realizacja zaskarżonej decyzji istotnie i w sposób bezpośredni może te skutki wywołać, a jeśli tak, to czy są one trudne do odwrócenia. Zatem, poprzez tak przedstawioną argumentację, skarżący sam uniemożliwił dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania decyzji na swoją sytuację.
W tym stanie rzeczy, Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji orzekł, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., o odmowie udzielenia ochrony tymczasowej.