Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jest rencistą po amputacji nogi (jest niezdolny do samodzielnej egzystencji). Mieszka wspólnie z byłą żoną, posiada dom w zabudowie i nieruchomość do celów gospodarczo-mieszkaniowych. Nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Była żona nie posiada jakiegokolwiek majątku ani dochodów. Wnioskodawca zaś uzyskuje dochody z tytułu renty i dzierżawy nieruchomości w łącznej wysokości 1.846 zł. Wyjaśnił, że na utrzymanie siebie i byłej żony wydatkuje 1.544 zł i co miesiąc spłaca raty na rzecz Urzędu Miasta po 349 zł, do 2016 r.
Do akt sprawy złożone zostało oświadczenie z wyszczególnionym zestawieniem miesięcznie ponoszonych wydatków, z którego nadto wynika, że wnioskodawca posiada samochód osobowy Ford, rocznik 1996. Była żona cierpi na chorobę psychiczną.
Powyższe dane uzasadniają żądanie wniosku.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W oparciu o powyższą regulację wskazać trzeba, iż dochody byłych małżonków wynoszą miesięcznie niewiele ponad 1.800 zł. Podana kwota być może wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb socjalnych w 2-osobowym gospodarstwie domowym, jednak z pewnością nie daje możliwości na poczynienie dodatkowych rezerw finansowych. Referendarz sądowy wziął również pod uwagę stan zdrowia obojga byłych małżonków, który wymaga ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z leczeniem.
Wnioskodawca posiada dodatkowe źródło dochodów - nieruchomość. Wyjaśnił jednak, że jest ona dzierżawiona, a czynsz dzierżawy mieści się w podanej wyżej łącznej wartości dochodów.
W związku z powyższym wniosek należało uznać za uzasadniony. Tym samym, na podstawie art. art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.