Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 stycznia 2017 r., pismem z dnia 26 stycznia 2017 r., skierowanym do wymienionego w skardze jako pełnomocnika strony skarżącej J.K. - doradcy podatkowego M.K., Sąd wezwał do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Wobec powyższego, pismem z dnia 9 marca 2017 r., skierowanym pod adres wskazany w skardze, Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tego środka zaskarżenia. Doręczenie rzeczonego wezwania nastąpiło w trybie zastępczym, tj. pracownikowi upoważnionemu J.G. w dniu 14 marca 2017 r.
Strona skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z ww. wezwania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu, jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi w pkt. 4), że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony.
Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a.
W stanie faktycznym sprawy, po stwierdzeniu, że wniesiona przez doradcę podatkowego M.K. skarga obarczona jest brakiem formalnym, gdyż nie dołączono do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, Sąd wezwał wymienionego pełnomocnika do przedłożenia w terminie 7 dni stosownego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu. Wezwanie to nie zostało jednak przez niego wykonane.
Mając na uwadze powyższą okoliczność, odwołać się należy do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), wedle którego: "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę".
Sąd uznał zatem za zasadne wezwanie strony skarżącej do podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego odpisu skargi), co uczynił pismem z dnia 9 marca 2017 r.
Z akt sprawy jednak wynika, że strona skarżąca pomimo wezwania nie podpisała wniesionej w sprawie skargi, ani nie nadesłała podpisanego jej odpisu. Tymczasem, opatrzenie skargi podpisem strony skarżącej stanowi bezwzględny wymóg skargi jako pisma procesowego (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt. I sentencji. O zwrocie wpisu (pkt II) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma odrzuconego.