Uzasadnienie
Wraz ze skargą z dnia 10 marca 2011 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 listopada 2010 r. (nr [...]) w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przyczynę uchybienia terminowi w sprawie stanowiły - zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia - zalecenia organu odwoławczego, skierowane do organu egzekucyjnego I instancji, by ten organ, pomimo sentencji postanowienia z dnia 29 listopada 2010 r. (uchylającej postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 20 września 2010 r. (nr [...] i umarzającej postępowanie I instancji), "wydał w sprawie zarzutów skarżącego wniesionych po terminie odpowiednie postanowienie." Jak wskazała strona w dalszej części wniosku, zalecenia te, do których zastosował się Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., wydając w dniu 16 grudnia 2010 r. (nr [...]) postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie zarzutów, były wadliwe, albowiem postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. (nr [...]), Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił w/w postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 16 grudnia 2010 r. wskazując na ostateczność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 29 listopada 2010 r., które kończyło postępowanie w sprawie zarzutów jakie skarżący wniósł przeciwko wystawionym w stosunku do niego tytułom wykonawczym.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia 2 marca 2011 r., postanowienie to doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 4 marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia 29 listopada 2010 r., oceniany przy uwzględnieniu ustawowych kryteriów zastosowania instytucji przywrócenia terminu w postępowaniu sądowym o jakich mowa w treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej u.p.s.a.), zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z powołanymi przepisami, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Z wnioskiem należy wystąpić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak zawinienia w niedotrzymaniu terminowi. Równocześnie z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W sprawie, zachowanie 7-dniowego terminu o jakim mowa w art. 53 § 1 u.p.s.a. Sąd liczył od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 2 marca 2011 r., z którego strona powzięła wiedzę o tym, że kwestia oceny zgłoszonych przez nią zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym została ostatecznie przesądzona w postanowieniu z dnia 29 listopada 2010 r., a którego to strona nie zaskarżyła w drodze skargi oczekując - zgodnie z zresztą z treścią jego uzasadnienia– na wydanie przez organ kolejnego postanowienia w tej samej sprawie.
Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku należy na wstępie zwrócić uwagę na dwie okoliczności.
Po pierwsze, w myśl art. 87 § 2 u.p.s.a., ustawowym warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na brak zawinienia w uchybieniu terminu. Odwołując się do orzecznictwa sądowego, uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 298/10, LEX nr 659086).
Po drugie, ogólna przesłanka "braku zawinienia", jako zasadnicze kryterium przywrócenia terminu, którego termin upłynął (przy założeniu spełnienia przez wnioskodawcę pozostałych wymogów wniosku, jak: zachowanie terminu, czy dokonanie zaległej czynności) winna być poddawana ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 sierpnia 2010 r. (sygn. akt II GZ 183/10) w myśl którego, wykładnia przepisów procesowych regulujących instytucję przywrócenia terminu musi być zawsze dokonywana z perspektywy uwzględniającej treść zasady prawa do sądu, tym samym, z perspektywy funkcji ochronnej. Determinuje ona bowiem istotę tej instytucji.
Odwołując się do treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie z dnia 29 listopada 2010 r., skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia go przez organ o środkach jego zaskarżenia, nie wniósł na to postanowienie skargi do sądu w przewidzianym terminie, albowiem oczekiwał – w ocenie Sądu w sposób usprawiedliwiony okolicznościami sprawy (treścią jego uzasadnienia) - kolejnego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego w sprawie wniesionych zarzutów. Jak wynika bowiem z końcowych zaleceń organu odwoławczego (str. 3), organ egzekucyjny I instancji powinien był wydać w sprawie zarzutów wniesionych po terminie właściwe postanowienie. Zgodnie z wnioskiem, stanowisko organu odwoławczego wyrażone w końcowym fragmencie uzasadnienia co do potrzeby wydania w sprawie kolejnego postanowienia przez organ I instancji stanowiło przyczynę z powodu której skarżący nie wniósł skargi do sądu w terminie przewidzianym.
Z akt sprawy wynika, że błędne zalecenia organu odwoławczego co do sposobu zakończenia postępowania w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym spowodowało nieporozumienie nie tylko zresztą względem strony, ale także względem organu egzekucyjnego I instancji, który stosując się do tych wytycznych, po raz drugi umorzył postępowanie w tej samej sprawie (postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] (nr [...]). Postanowienie to zostało - w toku instancji odwoławczej zainicjowanej zażaleniem skarżącego – uchylone postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. ze wskazaniem, że sprawa zarzutów została ostatecznie przesadzona w postanowieniu z dnia 29 listopada 2010 r. Mając na uwadze wskazany we wniosku o przywrócenie terminu powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi Sąd uznał, że odmowa uwzględnienia wniosku przy zastosowaniu się przez stronę do zawartego w tym postanowieniu, wadliwego zalecenia organu odwoławczego i wyczerpanie przez nią środka zaskarżenia przyznanego jej przez organ (bez podstawy prawnej) na dalszym etapie postępowania stanowić będzie naruszenie art. 86 u.p.s.a., skutkujące naruszeniem konstytucyjnej zasady prawa do Sądu.
Z tych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił o przywróceniu terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia 29 listopada 2010 r., o czym, na podstawie powołanego na wstępie art. 86 § 1 u.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.