Uzasadnienie
Pismem 2 lutego 2011 r. A w L. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. opisane w sentencji niniejszego postanowienia.
Jak wskazała strona skarżąca organ kontroli "bezprawnie" wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy na dzień 23 grudnia 2010 r.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, bądź też ewentualne oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Zaskarżone postanowienie, nie należy bowiem do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i 3).
Zgodnie z art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej OP) o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przepis art. 216 omawianej ustawy stanowi z kolei, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia, przy czym postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
Zaskarżone postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy oparte zostało na omawianych podstawach prawych. Żaden z cytowanych przepisów nie przewiduje jednak, żeby na tego typu rozstrzygnięcie przysługiwało stronie zażalenie. Nie sposób też uznać, ażeby kończyło sprawę, bądź też załatwiało ją co do istoty.
Choć zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o przepisy OP to jednak ze względu na tożsame rozwiązania prawne aktualnym, na gruncie sprawy będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, pozostaje postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt I OSK 306/05 (Lex nr 196463), gdzie wskazano, że postanowienia zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii (jakim niewątpliwie jest wyznaczenie nowego terminu do załatwienia sprawy) wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stanowisko takie nie jest kwestionowane zarówno w doktrynie jak i judykaturze (por. np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001r. sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006r. sygn. akt I SA/Wa 2174/05, Lex nr 232925; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005r. sygn. akt I SA/Wa 941/04, Lex nr 179056, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 września 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1182/05 i inne). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd.
Na koniec wskazać należy, że strona skarżąca nie jest pozbawiona możliwości skorzystania z instancyjnej i sądowej kontroli niezaskarżalnych postanowień. Może je bowiem – zgodnie z art. 237 OP – zaskarżyć w odwołaniu od decyzji.
Mając na uwadze zaprezentowany wywód należy uznać, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.