Uzasadnienie
Po wyroku, którym oddalono skargę T. B., postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na jego pełnomocnika został wyznaczony r. pr. Ł. Ł., który w niniejszej sprawie sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Następnie pismami z dnia 14 lipca 2015 r. oraz z dnia 29 października 2015 r. wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w niniejszej sprawie określa w sprawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia i wynosi ona 240 zł.
Wobec tego, pełnomocnikowi z urzędu należało zasądzić wynagrodzenie w kwocie 180 zł, która podlega podwyższeniu o 41,40 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.