Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011 r., przyznano skarżącemu, A. B., prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na jego pełnomocnika został wyznaczony r. pr. T. P., który reprezentował skarżącego przed tutejszym Sądem. Na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. pełnomocnik złożył wniosek do protokołu o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Następnie, po doręczeniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem przedłożona została opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w tym zakresie i oświadczeniem, że opłata za sporządzenie powyższej opinii nie została zapłacona w całości ani w żadnej części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniosek przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zauważyć należy, że pominięcie takiego oświadczenia nie stanowi braku formalnego, który jest usuwalny w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Jego skutek bowiem ma charakter materialnoprawny – jest nią utrata prawa o wynagrodzenia (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX 242945).
Mając zatem na uwadze powyższe, stwierdzić należało, że zasadny jest tylko wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyraźnie bowiem wnioskodawca oświadczył, iż nie została zapłacona opłata za pomoc prawną tylko w tym zakresie. Z kolei z protokołu rozprawy z dnia 15 września 2011 r. nie wynika, aby takie właśnie oświadczenie było złożone. W tym stanie rzeczy wniosek złożony na rozprawie należało uznać za nieuzasadniony.
Co do kosztów za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, to zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ powołanego wyżej rozporządzenia, za jej sporządzenie radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z o.o. w podatku od nieruchomości. Wyjaśnić tutaj wypada, że w sytuacji takiego przedmiotu sprawy wpis od skargi nie jest stosunkowy, to jest uzależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia, lecz stały. Fakt ten ma bezpośredni wpływ na wysokość zasądzanego wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu, dlatego też wskazać należy, że kwestia rodzaju wpisu od skargi w sprawach dotyczących odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółek kapitałowych była niejednokrotnie rozstrzygana przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 15 maja 2008 r., sygn. II FZ182/08, z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. I FSK 1855/08, z dnia 19 października 2010 r., sygn. II FZ 471/10, z 25 maja 2011 r., sygn. II FZ 233/11). W rezultacie ugruntowane zostało stanowisko, że decyzja w tym przedmiocie przede wszystkim kreuje odpowiedzialność członka zarządu, a nie należność pieniężną – zobowiązanie podatkowe ma tutaj bowiem charakter wtórny.
W tym stanie rzeczy stawkę minimalną określa w sprawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Wobec tego, wnioskodawcy należało zasądzić wynagrodzenie w kwocie 120 zł, która podlega podwyższeniu o 27,60 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.