Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 1 października 2012 r. odmówił przyznania J.D. (dalej jako: wnioskodawca, skarżący, strona) prawa pomocy, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, a następnie postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r. odmówił zmiany wskazanego postanowienia. Odmowa zmiany motywowana była faktem, iż skarżący nie podał we wniosku żadnych nowych okoliczności, których nie przytoczył w pierwotnym wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Trafność rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy oraz odmowy zmiany tego postanowienia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniami z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt I FZ 530/12 oraz z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt I FZ 366/13 oddalił zażalenia skarżącego.
W reakcji na powyższe skarżący pismem z dnia 8 września 2013 r. ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Skarżący we wniosku z dnia 8 października 2013r. wprost wskazuje, że jego sytuacja finansowa pozostała bez zmian od rozpatrzenia jego ostatniego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Także na ponownie złożonym formularzu PPf skarżący niezmiennie powołuje się na okoliczności, które były już przedmiotem oceny sądów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji. Skarżący niezmiennie twierdzi, iż nie posiad majątku i pozostaje bez zatrudnienia.
Z uwagi na brak zaistnienia nowych okoliczności w sprawie, Sąd na podstawie art. 165 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I postanowienia.
Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 tej samej ustawy). Natomiast po myśli art. 220 § 3 powołanej ustawy procesowej skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W przedmiotowej sprawie po uprawomocnieniu się postanowienia tut. Sądu z dnia 1 października 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 kwietnia 2013 r. został (ponownie) wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 15 kwietnia 2013 r. (potwierdzenie odbioru k. 123 akt sądowoadministracyjnych). W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi.
W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w po uprawomocnieniu się postanowienia odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy, bieg terminu do opłacenia skargi wyznaczony kierowanym do strony skarżącej wezwaniem o uiszczenie wpisu od skargi nie zostaje przerwany, jeżeli strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 617/07, dostępnym w CBOSA). Upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi. Odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie da się zauważyć również w rozpoznawanej sprawie, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II postanowienia.