Uzasadnienie
W piśmie z dnia 14.05.2008 r., skierowanym do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, A. Ł. - wskazując na orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w tym w sprawie I SA/Wr 365/06 - stwierdził, że wydane zostały na podstawie sfałszowanego materiału dowodowego oraz, że należy doprowadzić do uchylenia tych orzeczeń. Podniósł też, że wskazane orzeczenia wydano w sprawach prawomocnie już osądzonych.
W dalszej części pisma A. Ł. przytoczył, że wyrokiem z dnia 4.11.2004 r. w sprawie o sygnaturze I SA/Wr 3176/00 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie określenia A. i B. Ł. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 rok i że wyrok ten nie został zaskarżony oraz stał się prawomocny. Podniósł, że pomimo prawomocności wyroku, w dniu 26.10.2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydał ponownie decyzję w tej samej sprawie (nr [...]), zaś w aktach administracyjnych dokonano fałszerstwa poprzez wyłączenie z materiału dowodowego części dokumentów, zaś pozostałym nadano nową numerację (wielokrotnie przekreślając poprzednie oznaczenia). Z materiału dowodowego wyłączono również wykaz dokumentów sporządzony w 1998 roku, który zawierał spis dowodów, począwszy od numeru 1. Akta administracyjne, w takim stanie, zostały przekazane następnie wraz ze skargą Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, który nieświadom zmian, wydał w sprawie już osądzonej drugie orzeczenie, to jest pod sygnaturą I SA/Wr 365/06.
Odnosząc się wspólnie do wszystkich wskazanych w petitum pisma orzeczeń sądowych (w tym I SA/Wr 365/06) A.Ł. akcentował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie przestrzegał przepisów dotyczących dowodów, gdyż ignorował to, że w aktach administracyjnych przekazywanych przez organ podatkowy, brak było "dokumentu nr 1", który określałby procesowe źródło pochodzenia pozostałych dowodów, to jest protokołu zabezpieczenia dokumentów i dowodów rzeczowych, którego brak umożliwił organowi "żonglowanie stanem faktycznym".
Odpowiadając na wezwanie, A. Ł. wyjaśnił (pismo strony z dnia 30.06.2008 r.), że jego wniosek z dnia 14.05.2008 r. należy potraktować jako skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8.01.2007 r. (sygn. akt I SA/Wr 365/06).
W kolejnym piśmie z dnia 17.09.2008 r. strona stwierdziła, że o nieprawidłowościach wymienionych we wniosku, dowiedziała się w dniach od 5. do 9. maja 2008 r.
Na rozprawie pełnomocnik A. Ł. podtrzymał argumenty skargi i wniósł o uchylenie prawomocnego postanowienia, natomiast przedstawiciel organu podatkowego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wymieniają w sposób taksatywny przyczyny, które mogą być podstawą żądania wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem (wyrokiem lub postanowieniem - rozdział 10 p.p.s.a.).
Na podstawie art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym.
Z kolei według § 3 (art. 273) zd. 1, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Odnosząc się do pierwszej z wymienionych podstaw, to należy przytoczyć, że podrobienie dokumentu oznacza, że został on sporządzony przy zachowaniu pozorów, jakby pochodził od innej osoby niż ta, w której imieniu został sporządzony. Przerobienie dokumentu oznacza natomiast nadanie mu innej treści niż pierwotna, to jest wpisaniu na jej miejsce innej lub poprawienie istniejącej. Dokument pochodzi zatem od podmiotu sporządzającego go, jednakże treść zawartego w nim oświadczenia jest w pewnym zakresie zmieniona, zniekształcając zawarte w dokumencie oświadczenie (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 671).
W świetle tego nie można uznać, że opisywana przez skarżącego sytuacja, polegająca na tym, że dokumenty miały posiadać nową (umieszczoną na nowo obok starej) numerację aktową, wyczerpuje znamiona przerobienia, skoro nie dotyka to treści - oświadczenia zawartego w tych dokumentach.
Uwaga powyższa ma wszakże charakter porządkujący, gdyż ponad wszystko, kwestionowane obecnie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8.01.2007 r. (sygn. akt I SA/Wr 365/06), miało charakter formalny, albowiem postanowieniem tym odrzucona została skarga B. i A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]). Powodem odrzucenia skargi było uchybienie terminowi do jej wniesienia. Sąd administracyjny w ogóle nie brał pod uwagę dokumentów dotyczących działalności gospodarczej A. Ł., ani innych rzutujących na wymiar podatku, jak i obojętne w tym zakresie było to, czy i w jaki sposób właściwy organ skarbowy opisał dokumenty podczas ich zabezpieczenia w 1998 roku. Z przytoczonego powyżej art. 273 § 1 pkt 1 wynika, że w ramach opisanej tam przesłanki wznowieniowej chodzić musi o przerobienie lub podrobienie dokumentu na którym oparto orzeczenie (sądowe) a przy tym dowód z dokumentu musiałby być przeprowadzony w postępowaniu sądowym (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 644).
Gdy zaś chodzi o drugą podstawę wznowienia, do której nawiązywał skarżący, to nie można było uznać, ażeby wymienione przed chwilą postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odrzucające skargę, dotyczyło tej samej sprawy, to jest rozstrzygniętej prawomocnie wyrokiem (uchylającym) Sądu z dnia 4.11.2000 r. (sygn. akt I SA/Wr 3176/00), skoro postanowienie z dnia 8.01.2007 r. - jak już zaznaczono - miało charakter formalny, a przedmiotem jego rozstrzygnięcia nie było orzeczenie o zgodności (niezgodności) aktu administracyjnego (decyzji) z prawem.
Według art. 281 zd. 1 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Uznając zatem, że w sprawie niniejszej nie było ustawowych podstaw wznowienia, wniosek A. Ł. podlegał odrzuceniu w oparciu o wymieniony obok przepis.