Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oświadczając, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, posiadają dom o powierzchni 109 m2 oraz nieruchomość rolną – działkę o powierzchni 4,93 ha. Poza tym nie dysponują żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Jako dochody wymieniła emeryturę w kwocie 1.635,37 zł brutto, rentę – 549 zł brutto i dodatek unijny za ziemię, który miesięcznie wynosi 130 zł (łącznie 2.314,37 zł). Przedstawiła też zestawienie miesięcznie ponoszonych wydatków w łącznej wysokości 2.130 zł.
Do wniosku załączono decyzje o wysokości emerytury i renty oraz wyciągi z rachunków bankowych. Z decyzji wynika, że wysokość emerytury netto wynosi 1.536,17 zł, a renty przyznanej "na dalszy okres" do 31.03.2009 r. – 482,87 zł. Powyższe potwierdzają też dane wynikające z wyciągów z rachunków bankowych.
Na wezwanie Sądu przedłożone zostały wyciągi z rachunków bankowych skarżącego i jego żony za miesiące marzec, kwiecień i maj 2009 r., decyzja potwierdzająca przyznanie dodatku unijnego z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz wspólne zeznanie podatkowe małżonków za 2008 r. Z powyższych dokumentów wynika ponadto, co zostało wyżej podane, że w marcu i kwietniu 2009.r. wnioskodawczyni nadal otrzymuje rentę, wraz z mężem otrzymali środki finansowe z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w łącznej wysokości 1.990,92 zł, w 2008 r. małżonkowie uzyskali dochody z tytułu emerytury, renty i dzierżawy w łącznej wysokości 26.104,10 zł. Skarżąca oświadczyła, że nieruchomość rolna o powierzchni 0,93 (jednostki nie podano) stanowi w części 0,76 – las, a pozostała cześć to łąka. Wraz z mężem nie korzystają z żadnej formy wsparcia państwowego.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów związanych ze swym udziałem w niniejszej sprawie, w której wpis od skargi został wyznaczony na kwotę 1.433 zł. Nie oznacza to jednak, że nie może ponieść jakichkolwiek kosztów. Należy zauważyć, że wysokość zdeklarowanych dochodów przewyższa oświadczone miesięczne wydatki o kwotę około 200 zł. Wnioskująca mogła zatem poczynić chociaż w minimalnym zakresie oszczędności na pokrycie kosztów sądowych. Należy bowiem pamiętać, że powyższe koszty stanowią daninę publiczną, zaś Konstytucja RP przewiduje powszechny obowiązek ponoszenia takich danin, stanowiąc w art. 84, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. W istocie konstytucyjną zasadą jest również prawo do sądu ustanowione w art. 45 ust. 1, dlatego też w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy dochodzi do konieczności dokonania wyważenia pomiędzy zapewnieniem prawa do sądu podmiotowi niemającemu dostatecznych środków, a zasadą powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych (zob. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 585).
Końcowo wskazać trzeba, że z urzędu znane jest, iż wnioskodawczyni wraz z mężem są stroną skarżącą przed tutejszym Sądem w siedmiu sprawach, przy czym w pięciu z nich zostali zwolnieni całkowicie od ponoszenia kosztów sądowych. Fakt ten, w świetle przedstawionych wyżej zasad konstytucyjnych, tym bardziej uzasadnia zwolnienie od ponoszenia tych kosztów tylko części, która jednak nie spowoduje uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny skarżącej. Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.