Uzasadnienie
Skarżący w piśmie procesowym wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę obojga skarżących i oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony przez B. W.. Wniosek K. W. został przekazany do rozpoznania referendarzowi sądowemu.
W przedmiotowym wniosku skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z żoną, oboje nie pracują, żona jest na rencie. Z treści skargi wynika, że przeszła septyczne zapalenie organizmu, zapalenie opon mózgowych i wymaga stałej opieki. Małżonkowie posiadali nieruchomość rolną, która została wywłaszczona w 2011 r., inne nieruchomości są zajęte przez komornika. Poza tym nie mają żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Dochody uzyskują tylko z renty w wysokości 520 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki podano koszty leczenia.
Do wniosku załączona została kopia decyzji ZUS, z której wynika, że wartość renty do wypłaty wynosi 518,50 zł.
W ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek jest zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości) uraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Skarżący powyższe wykazał.
Za uwzględnieniem żądania wniosku przemawia fakt, iż jedynym dochodem małżonków jest renta żony skarżącego w niewielkiej kwocie niespełna 520 zł. Nadto żona jest po przebytych ciężkich chorobach i wymaga stałej opieki.
Zaznaczyć również trzeba, małżonkowie nie dysponują majątkiem, z którego skarżący mógłby pozyskać środki pieniężne na opłacenie kosztów swojego udziału w niniejszej sprawie.
W tym stanie rzeczy wniosek należało ocenić jako uzasadniony i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.