Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest na decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: DIAS, Organ odwoławczy, Organ II instancji) z 30.06.2021r. nr (...) uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Organ I instancji, NUS) z 2.12.2019r. nr 0222-SPV.4102.152.2018.BA.160084 wydaną w przedmiocie określenia Pani M. G. (Strona, Skarżąca, Podatnik) zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r.
Z akt sprawy wynika, że Podatnik prowadził w 2016 r. pozarolniczą działalność gospodarczą. Przedmiotem działalności była sprzedaż detaliczna drabin, rusztowań, pieców, mebli ogrodowych przez Internet. Strona była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i składała w 2016 r. deklaracje VAT-7.
W toku prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego Organ I instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania i zaliczania w koszty prowadzonej działalności gospodarczej poniesionych przez Podatniczkę wydatków oraz niewykazanie do opodatkowania wszystkich przychodów osiągniętych z tej działalności. Organ I instancji ustalił, iż Strona zaniżyła przychody prowadzonej działalności gospodarczej oraz zawyżyła koszty tej działalności ujmując w nich: wydatki na podstawie nierzetelnych dokumentów, nienależne odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wydatek nie związany z kosztami działalności gospodarczej.
W związku z powyższym Organ I instancji dokonał rozliczenia przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej za 2016 r. w zakresie podatku dochodowego i określił zobowiązane za 2016 r. w wysokości 530.920 zł. Organ I instancji wskazał, że wydatki udokumentowane nierzetelnymi fakturami pochodziły od dwóch podamiotów:
- - P.H.U G. P. (dalej: Kontrahent nr 1) - na łączną kwotę 150.000zł (2 rachunki każdy na kwotę 75.000 zł) wystawione za wykonanie przez ten podmiot usług serwisu i konserwacji sprzętu w 2016 r. dla firmy Podatniczki,
- - "D" D. S. (dalej: kontrahent nr 2) - 12 faktur łącznie na kwotę 216.480 zł za usługi spawalnicze, renowację i malowanie hali oraz za wykonanie stalowego zabezpieczenia palet.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem sprawy Strona wniosła w terminie odwołanie do DIAS. W jego treści podważała jedynie ustalenia Organu I instancji dotyczące nieuznania za koszty podatkowe transakcji zawartych pomiędzy nią i w/w dwoma podmiotami wskazując, że są one nieprawidłowe, gdyż transakcje dotyczące zakupu: usług spawalniczych, renowacji i malowania hali oraz wykonania stalowego zabezpieczenia palet, jak również usługi serwisowania i naprawy urządzeń, faktycznie zostały przez te podmioty wykonane.
Organ II instancji rozpatrzył odwołanie uchylając w całości rozstrzygnięcie NUS i określając zobowiązanie podatkowe w innej wysokości. W uzasadnieniu decyzji DIAS stwierdził, po uzupełnieniu materiału dowodowego o dowody w postaci przesłuchania Kontrahenta nr 1 oraz jego pracowników, że transakcje Podatniczki z tym podmiotem rzeczywiście miały miejsce, zatem uznał, że kwoty wynikające z rachunków w łącznej wysokości 150.000 zł za wykonanie usług serwisu i konserwacji sprzętu Podatniczki, podlegają zaliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Odnośnie transakcji z Kontrahentem nr 2 Organ II instancji stwierdził po analizie materiału dowodowego zebranego w tym zakresie, że większość z transakcji dokonanych z tym podmiotem dot. zakupu stalowych zabezpieczeń palet i drabin do transportu na łączna kwotę 149.000 zł rzeczywiście miała miejsce.
Natomiast usługi dotyczące malowania i renowacji hali oraz usługi spawalnicze nie zostały wykonane przez ten podmiot. Były to usługi udokumentowane dwoma fakturami na zakup usług renowacji i malowania hali każda na kwotę 16.260 zł oraz dwoma fakturami dotyczącymi zakupu usług spawalniczych, każda z nich na kwotę 17.480 zł. Zdaniem DIAS cztery faktury łącznie na kwotę 67.480 zł wystawione na rzecz Podatniczki przez ww. Kontrahenta nr 2 nie stanowiły podstawy do zaliczenia kwot z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń. Organ II instancji wskazał, że podstawą do zajęcia takiego stanowiska był zebrany materiał dowodowy - zwłaszcza zeznania świadków: pracowników kontrahenta, samego kontrahenta, zeznania podatniczki i jej męża.
W pozostałym zakresie organ II instancji uznał ustalenia NUS za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami.
W treści uzasadnienia DIAS wskazał, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w zakresie kosztów uzyskania przychodów jest art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) dalej u.p.d.o.f. wskazując na treść tego przepisu i jego wykładnię.
Od powyższej decyzji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżając ww. orzeczenie w części, tj. co do określenia przez organ II instancji zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych ponad kwotę 305.028,90 zł. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
- - art. 191, art. 120 i 121 oraz art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1325 ze zm. – dalej O.p.) w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.
- - art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p
Zdaniem Skarżącej organy dokonały dowolnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych., a polegającą na selektywnej ocenie dowodów z zeznań świadków, które świadczyły o tym, że faktycznie na rzecz skarżącej zostały wykonane usługi spawalnicze i malowania hali.
Zdaniem Skarżącej, wbrew ustaleniom Organu wykonanie tych usług potwierdzają zeznania świadków, którymi są zarówno trzech pracowników skarżącej (protokół przesłuchania świadka z 20.03.2019 r. karta 213 akt administracyjnych), (protokół przesłuchania świadka z 28.03.2019 r. karta 276 akt administracyjnych), (protokół przesłuchania świadka z 28.03.2019 r. karta 286 akt administracyjnych), jak i pracownicy firmy Kontrahenta nr 2 (protokół przesłuchania świadka z 4.02.2021 r. karta 85 akt administracyjnych), (protokół przesłuchania świadka z 9.02.2021 r. karta 93 akt administracyjnych), (protokół przesłuchania świadka z 11.02.2021 r. karta 107 akt administracyjnych), (protokół przesłuchania świadka z 11.02.2021 r. karta 136 akt administracyjnych). Zdaniem Podatnika Organ bezpodstawnie przyjął także, że skoro ww. pracownicy Podatniczki nie byli pracownikami np. magazynu to nie można dać im wiary, że byli świadkami wykonywania przez tego kontrahenta usług na rzecz Skarżącej i na tej podstawie stwierdzić, że usługi te nie zostały wykonane.
Skarżąca wskazała także, że w jej ocenie fakt niewykonania usług spawalniczych w siedzibie jej firmy nie przesądza, że usługi te nie zostały zrealizowane. Oznacza to, że zakwestionowane przez organ cztery faktury dokumentują rzeczywiście wykonane usługi, a więc kwoty z nich wynikające podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Strony selektywnie Organ ocenił także zeznania Kontrahenta nr 2 (protokół przesłuchania świadka z 31.07.2020 r.) i wadliwe przyjął, że na rzecz Skarżącej nie były wykonywane prace spawalnicze i malowania hali w jej siedzibie, podczas gdy w/w świadek w sposób jednoznaczny w ramach wolnej wypowiedzi, jak również w odpowiedzi na pytania nr 7, 14, 25, 26, 27, 29 potwierdził, że na rzecz Skarżącej wykonywane były przez jego firmę usługi spawalnicze oraz renowacji i malowania hali. Fakt, że inni pracownicy skarżącej czy Kontrahenta nr 2 nie potwierdzają tej okoliczności, nie oznacza że usługi te nie zostały wykonane.
Zdaniem Skarżącej pracownicy Kontrahenta nr 2 potwierdzają, że w jego przedsiębiorstwie występowała wzmożona rotacja pracowników, którzy pracowali w różnych porach dnia, co może mieć bezpośredni wpływ na wiedzę poszczególnych osób tym bardziej, że Kontrahent nr 2, który nie miał kontaktu ze Skarżącą, z uwagi na osadzenie go w Zakładzie Karnym, nie miał żadnego interesu w składaniu na jej rzecz korzystnych wyjaśnień, co zdaniem Skarżącej, potwierdza wykonywanie usług na jej rzecz. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że skoro jej małżonek po upływie kilku lat nie pamiętał, którzy pracownicy Kontrahenta nr 2 wykonywali prace spawalnicze i malowania hali oraz że nie wskazał na Kontrahenta nr 2 jako na osobę która miałaby wykonywać te prace osobiście, nie oznacza, że prace te nie zostały faktycznie wykonane. Świadkowi nie zadano pytania czy prace te wykonał osobiście Kontrahent nr 2, w związku z tym świadek sam nie miał obowiązku udzielenia odpowiedzi na pytanie które nie zostało mu zadane a wyciągnięte wnioski o nie wykonaniu usług są dowolne.
W ocenie Skarżącej uzasadnienia zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób nielogiczny i wewnętrznie sprzeczny, pomimo przytaczania przez organ zeznań świadków pośrednio lub bezpośrednio potwierdzających wykonywanie na rzecz Skarżącej prac spawalniczych obejmujących: naprawy uszkodzonego towaru (protokół przesłuchania świadka z 11.02.2021 r..(karta 107 akt administracyjnych), renowacje uszkodzonych towarów, które wracały do firmy Kontrahenta nr 2 (zeznania świadka M. R. z 9.02.2021 r. karta 93 akt administracyjnych), wykonywanie usług spawalniczych na rzecz Skarżącej (zeznania świadka Kontrahenta nr 2 z 31.07.2020 r.). Zdaniem Skarżącej fakt realnego wykonania usług został potwierdzonymi zeznaniami ww. świadków będących zarówno pracownikami skarżącej jak i kontrahenta.
W związku z tym nie uznanie rzeczywistego wykonania tych usług stanowi naruszenie zasady wyrażonej w art. 2a O.p., tj. in dubio pro tributario. Podsumowując, Skarżąca podkreśliła, iż organy dopuściły się naruszenia procedury w szczególności z zakresu gromadzenia i oceny dowodów, polegającej na ich selektywnej ocenie. Skarżąca powołuje zeznania świadków, które - jej zdaniem - dowodzą, że kwestionowane prace spawalnicze, renowacyjne i malowania hali zostały wykonane przez pracowników firmy kontrahenta. Bezprawnie zatem w ocenie Skarżącej organy uznały, iż cztery sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i podtrzymuje, że usługi zaewidencjonowane tymi fakturami zostały faktycznie wykonane.
Mając powyższe, na uwadze Strona wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych ponad kwotę 305.028,90 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu, zważył co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 237, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, ze zm. dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne – art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest zatem, aby wydatek ten miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, aby został faktycznie poniesiony, by nastąpiło to w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, a ponadto by został on należycie udokumentowany. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Niewątpliwie nie wystarcza więc samo udokumentowanie wydatku, konieczne jest rzeczywiste zaistnienie zdarzenia gospodarczego opisanego w dokumencie stwierdzającym poniesienie wydatku. Wydatek uznawany jest za koszt uzyskania przychodów, gdy obejmuje transakcje faktyczne, dokonane między wykazanymi w fakturze sprzedawcą i nabywcą.
Jeżeli faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji dokonanej między tymi podmiotami, wykazany w niej wydatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów. Trzeba przy tym podkreślić, że faktura, jeśli budzi wątpliwości, nie może być uznana za jedyny dowód poniesienia wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodu. Jeśli bowiem dane usługi (czy towary) w rzeczywistości nie zostały nabyte od wystawcy faktur, a przez to faktury te nie dokumentują rzeczywistości, to brak jest podstaw do uznania, że opisane w nich wydatki mogły stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2020 r., I SA/Po 938/19, CBOSA). Dla oceny, czy Organ prawidłowo zastosował ten przepis istotne jest zbadanie prawidłowości prowadzenia postępowania podatkowego, dowodowego. Zauważyć też należy, że zarzuty Strony odnoszą się głównie do naruszenia przez Organ przepisów prawa procesowego.
` W odniesieniu do tych zarzutów Sąd uznaje, że Organ dokonując ustaleń przeprowadził postępowanie z zachowaniem zasad wynikających z art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. Organy podatkowe są zobowiązane prowadzić postępowanie podatkowe w taki sposób, żeby budzić zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.), a przede wszystkim działać na podstawie przepisów prawa i w jego granicach (art. 120 O.p.). Ciąży na nich także powinność przeprowadzenia wszelkich dowodów, jakie mogą być pomocne dla dogłębnego wyjaśnienia sprawy, bowiem przepis art. 122 O.p. nakazuje organom przedsięwziąć wszelkie czynności, jakie są niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powinny one zatem podejmować wszelkie działania, ale delimitowane w ten sposób, że muszą być niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego.
Zgodnie z art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. Zaskarżona decyzja nie uchybiła ww. przepisom prawa.
W ocenie Sądu w ramach swobodnej oceny organy kierowały się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego, a zebrane dowody oceniły wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy. Uczyniono też zadość zarówno art. 187, jak i art. 191 O.p. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego organy podjęły wszelkie działania, które mogłyby doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Sąd stwierdza, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów O.p., organy podatkowe zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy, z wykorzystaniem niezbędnych źródeł. Ich działanie spełnia zatem wymaganie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, o którym mowa w art. 122 O.p., nie narusza także pozostałych przepisów O.p. wskazanych w skardze, w szczególności art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Strona miała zapewniony również udział na każdym etapie postępowania, była informowana o podejmowanych czynnościach, miała zapewniony wgląd do akt sprawy.
Strona mogła zadawać świadkom pytania i uczestniczyć w przesłuchaniach. Ponadto oceny zgromadzonych dowodów dokonano w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.).
Sąd wskazuje, że zgromadzony materiał dowodowy uznać należy za wystarczający do stwierdzenia że cztery sporne faktury nie stanowiły podstawy do zaliczenia wydatków z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Podatniczkę działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Organ podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - zakresie faktur wystawionych przez Kontrahenta nr 2. Słusznie organ przyjął, że ww. cztery faktury na łączną kwotę 67.480 zł wystawione przez Kontrahenta nr 2 nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ czynności spawalnicze i usługi renowacji i malowania hali nie zostały wykonane przez ten podmiot na rzecz Podatniczki. Podstawą do zajęcia takiego stanowiska był cały zebrany w tym zakresie materiał dowodowy a zwłaszcza zeznania świadków - pracowników Kontrahenta nr 2, samego Kontrahenta nr 2, zeznania Podatniczki i jej męża, oraz jej pracowników.
Organ oparł się głównie na tych dowodach, ponieważ Podatniczka poza fakturami na te usługi nie posiadała żadnych umów zawartych z tym kontrahentem dotyczących współpracy w zakresie usług spawalniczych czy renowacji i malowania hali. Przesłuchana na okoliczność tej współpracy nie potrafiła wskazać żadnych dokładnych okoliczności tej współpracy związanych z remontem hali czy usługami spawalniczymi, m. in. kalkulacji kosztów, zakresu robót. Przeprowadzone przesłuchania pracowników Kontrahenta nr 2, wbrew twierdzeniom Podatniczki nie potwierdzają, w sposób jednoznaczny, wykonywania na jej rzecz usług spawalniczych, przede wszystkim nie potwierdzają zakresu tych robót, a zwłaszcza w konfrontacji z zeznaniami pozostałych świadków. Zeznania te nie potwierdzają też wykonania renowacji i malowania hali. Na wykonywanie usług spawalniczych na terenie firmy Podatnika wskazali istotnie wymienieni w skardze świadkowie, będący pracownikami Podatnika.
W treści zaskarżonej decyzji Organ zwrócił uwagę na fakt, że pracownicy ci byli pracownikami biurowymi, nie wykonującymi pracy na magazynie, gdzie przedmiotowe spawanie mogło mieć miejsce, co niewątpliwie wpłynęło na ocenę ich zeznań, zwłaszcza w konfrontacji z zeznaniami pozostałych świadków. Większość pracowników firmy Podatnika (w tym osoby pracujące na magazynach na zewnątrz) zeznało, że nie było wykonywanych takich usług, nie pamiętają lub nie mają wiedzy, aby na terenie firmy wykonywano w 2016 r. usługi spawalnicze. Zeznania pracowników firmy Podatniczki nie potwierdziły także wykonania przez firmę renowacji i malowania hali, natomiast z materiału dowodowego wynika, że te ostatnie prace mógł wykonać inny podmiot.
Również zeznania Kontrahenta nr 2 w tym zakresie są na tyle niespójne, iż Organ słusznie ocenił, że nie mógł uznać ich za wiarygodne. W toku postępowania dowodowego nie wykazano zatem, że usługi spawalnicze oraz malowanie i renowacja hali były wykonane przez firmę Kontrahenta nr 2.
Należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, iż powołany przepis art. 122 O.p. nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r. I SA/Gd 1658/00, niepubl.; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015r. I FSK 625/14, CBOSA). Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II FSK 3361/15, CBOSA). W przedmiotowej sprawie jak wyżej wskazano Podatniczka nie wykazała, że przedmiotowe usługi zostały wykonane, przedkładając jedynie faktury VAT, a Organ natomiast podjął wszelkie czynności celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, na jakich dowodach oparł swoje twierdzenia i odpowiednio je uargumentował, postępując zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Postępowanie podatkowe było prowadzone na podstawie przepisów prawa i w jego granicach, w sposób budzący zaufanie do organów. Rozpatrzono cały zebrany materiał dowodowy, nie wykraczając poza zakres swobodnej oceny dowodów, co znalazło odbicie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zatem w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, należy uznać za nieuzasadnione. Organy przeprowadziły bowiem rzetelnie postępowanie podatkowe. Organy podatkowe jednoznacznie wskazały na zebrane w toku postępowania dowody, a także dokonały ich oceny i zaprezentowały własne stanowisko co do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W świetle powyższych wywodów, dotyczących obowiązku respektowania zasad prowadzenia postępowania podatkowego, nie można podzielić zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż zostały uwzględnione i ocenione wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, wydana decyzja zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak prawne.
Mając na uwadze brak naruszenia przepisów postępowania jak i dokonane przez organ ustalenia faktyczne, uznać należy, że organy prawidłowo przyjęły, że sporne faktury VAT nie stanowiły podstawy do zaliczenia wydatków z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący. Jest on jednoznaczny i wewnętrznie spójny.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podzielił argumentacji zawartej w skardze, ani też nie stwierdził naruszeń żadnych innych norm prawa materialnego bądź procesowego.
Podsumowując, jeszcze raz Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Dokonana przez organy podatkowe ocena prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe nie pominęły w ocenie żadnych istotnych dla sprawy dowodów, które miały wpływ na wyjaśnienie sprawy. Ocena została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji. Fakt odmiennej niż prezentowana przez Skarżącą oceny okoliczności faktycznych sprawy nie uprawnia do stawiania organom zarzutu błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do ustalonego stanu faktycznego sprawy.
Jednocześnie, wskazać należy, że w złożonej skardze Strona nie kwestionowała pozostałych ustaleń organu zawartych w zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się również uchybień w tym zakresie wskazując, że organ nie naruszył przepisów prawa procesowego jak i materialnego.
Mając powyższe na uwadze – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę w całości.