Uzasadnienie
W sprawie, strona wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 10 kwietnia 2018 r. oraz wniosła o przyznanie jej prawa pomocy – w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I stronę reprezentowaną przez pełnomocnika wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz złożenie wniosku lub oświadczenia z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi strona przedłożyła stosowne pełnomocnictwo. Nie przedłożyła natomiast pisma z art. 176 § 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W sprawie, skarga kasacyjna złożona przez stronę nie zawierała wskazanego wniosku lub oświadczenia. Strona wezwana na podstawie art. 177a p.p.s.a. do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego, nie uzupełniła go też w zakreślonym terminie.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym (...) skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wobec nieuzupełnienia wskazanego braku pomimo wezwania, na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Skoro Sąd odrzucił w sprawie skargę kasacyjną, rozpoznanie wniosku o zwolnienie od wpisu od tego środka odwoławczego należy uznać za zbędne.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 249a p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a. postanowił jak w pkt II sentencji.