Uzasadnienie
W skardze na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia W.O. wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazując, iż jej wykonanie może doprowadzić do nieodwracalnych skutków, w tym do zapaści finansowej skarżącego. W motywach wniosku skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja w sposób nieuzasadniony obciąża skarżącego podatkiem, którego zapłata doprowadzi wnioskodawcę do nieodwracalnych skutków. Skutkami tymi będą ogromne problemy finansowe skarżącego, nie pozwalające mu na funkcjonowanie nawet na granicy ubóstwa.
Z urzędu należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się przedłożona do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentacja finansowa skarżącego. Wniosek ten nie został uwzględniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wystąpienia szkody rozumieć należy taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Z kolei, trudne do odwrócenia skutki prawne lub faktyczne to takie, które powodują istotną i trwałą szkodę. W takim przypadku powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powszechnym w orzecznictwie jest pogląd, według którego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest dużo mniej sformalizowanym środkiem zastępczym dowodu, potwierdzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Niemniej, nie zwalnia to jednak wnioskodawcy od powinności wskazania we wniosku konkretnych okoliczności z powodu których wnioskodawca wywodzi obawę wystąpienia negatywnych następstw w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreśla się również, że wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).
Analiza powołanych we wniosku okoliczności nie dawała podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., które pozwoliłyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący przedstawił swoją sytuację zbyt ogólnie by można było wnioskować, że w następstwie wykonania ww. rozstrzygnięcia byłby narażony na niebezpieczeństwo doznania znacznej szkody lub powstania sytuacji, w której nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenie ewentualnej szkody.
Skarżący argumentował jedynie, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego skutkować będzie wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody finansowej. Wobec wskazywanej okoliczności Sąd podkreśla, iż przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej. Wywieranie skutków finansowych w tym zakresie jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej.
Z uwagi na treść wniosku podkreślenia też wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie bierze pod uwagę zarzutów kierowanych wobec skarżonej decyzji, albowiem wiązałoby się to z oceną jej legalności, a więc z merytorycznym rozpoznaniem sprawy, która na etapie postępowania incydentalnego jest niedopuszczalna.
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.