Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza została rozwiązana w 2002 r. w wyniku działań kontrolnych organu kontroli skarbowej. Wskazał, że obecnie znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej. Mieszka grzecznościowo u swojej matki, obecnie pracuje w Przedsiębiorstwie Handlowym M. D., jednak zarobki w wysokości 563 zł brutto nie pozwalają na własne wydatki, a nadto reguluje zobowiązanie alimentacyjne w wysokości 200 zł.
Na wezwanie skarżący przedłożył zeznanie podatkowe za 2007 r. zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, kserokopię ostatniego odcinka z emerytury jego matki, decyzję o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, wyciąg z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego o ugodzie w sprawie wysokości alimentów oraz dowody opłat za gaz i telefon.
Z powyższych dokumentów wynika, ze w 2007 r. wnioskodawca uzyskał dochód ze stosunku pracy w wysokości 4.314,00 zł, obecnie zatrudniony na ½ etatu uzyskał w ostatnich 3 miesiącach średnie wynagrodzenie w kwocie 463,46 zł netto, a emerytura jego matki wynosi 670,24 zł netto. Z dowodów opłat wynika, że jego miesięczne wydatki wynoszą około 135 zł.
Dodatkowo wnioskodawca oświadczył, że nie korzysta z Pomocy Społecznej, posiada rachunków bakowych ani żadnych dóbr znacznej wielkości. Koszty ponoszone na wyżywienie, środki higieniczne i odzież są współfinansowane przez rodzinę skarżącego.
Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania własnego i rodziny.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przytoczoną wyżej regulację, stwierdzić należało, że skarżący wykazał okoliczności uzasadniające w części jego żądanie. Wskazać trzeba, że przedłożone dokumenty potwierdzają jego oświadczenia odnośnie wysokości zarobków i zobowiązania alimentacyjnego. Uznać należy za wiarygodne twierdzenie, że przy dochodach 463 zł miesięcznie, z czego 200 zł jest przeznaczane na opłacenie alimentów, wnioskodawca otrzymuje pomoc finansową od rodziny. W konsekwencji nie miał możliwości poczynienia rezerw na opłacenie wpisu sądowego. W tych okolicznościach odmowa przyznania prawa pomocy w części żądanego zakresu mogłaby prowadzić do ograniczenia prawa strony do sądu.
Niemniej jednak należy też mieć na uwadze wiek skarżącego (ur. w 1976 r.), który daje mu możliwość podjęcia znacznie bardziej opłacalnej pracy w przyszłości, a co za tym idzie – również możliwość ponoszenia ewentualnych przyszłych kosztów sądowych. Za takim wnioskiem przemawiają również jego możliwości zarobkowe. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że prowadząc działalność gospodarczą, skarżący uzyskiwał znaczne przychody, co może świadczyć o jego przedsiębiorczości.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.