Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 marca 2015 r. P. C. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 maja 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500,00 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 12 akt sądowoadministracyjnych), odpis ww. zarządzenia wraz z pismem przewodnim Sądu z dnia 11 maja 2015 r. został doręczony skarżącemu w dniu 13 maja 2015 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 21 maja 2015 r. (data stempla pocztowego - k. 17 akt sądowoadministracyjnych) skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że w tej chwili nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z wniesieniem sprawy do Sądu.
Z informacji przekazanej przez Oddział Finansowy tut. Sądu wynika, że ww. kwota wpisu sądowego od skargi nie została uiszczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Pismem takim jest między innymi skarga.
Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona skarżącemu w dniu 13 maja 2015 r., zatem uiszczenie wpisu winno było nastąpić najpóźniej w dniu 20 maja 2015 r. Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona.
Wobec powyższego, złożony przez skarżącego na tym etapie postępowania sądowego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało uznać za spóźniony i bezskuteczny, a skargę jako nieopłaconą, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., należało odrzucić. Rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd zawarł w pkt. 1 sentencji postanowienia.
Odnosząc się natomiast do wniosku strony o przyznanie prawa pomocy, to - wobec przedstawionych wyżej okoliczności - zastosowanie znalazł art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy przez to rozumieć, że nawet gdyby strona spełniała przesłanki do przyznania prawa pomocy, uprawnienie to jej nie przysługuje, gdy skarga bez głębszej analizy nie ma szans na uwzględnienie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 pkt 1 - 6 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11, z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14, czy z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt II OZ 350/15; orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Taka sytuacja zachodzi natomiast w rozpatrywanej sprawie, w której strona w dniu 21 maja 2015 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wystąpiła do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 2 sentencji postanowienia.