Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanego w deklaracji VAT-7 za maj 2015 roku, wyrokiem z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt I SAB/Bk 4/18 (1) stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. dopuścił się bezczynności w postępowaniu w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; (2) stwierdził, że bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, (3) umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; (4) zasądził od Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. na rzecz skarżącej N. K. kwotę 597,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o uzupełnienie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt I SAB/Bk 4/18, poprzez rozstrzygniecie wniosków Skarżącej zawartych w skardze, złożonych:
- - na podstawie art. 149 § 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") dotyczącego orzeczenia istnienia obowiązku dokonania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanym w deklaracji VAT-7 za maj 2015 r.
- - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. dotyczących orzeczenia od organu na rzecz podatnika sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 p.s.s.a strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).
W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie utrwalony jest pogląd, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA z dnia: 2 października 2014 r., I OZ 634/14, LEX nr 1529076, 24 października 2013 r., LEX nr 1399304; J. Jagielski, M. Jagielska, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 609).
Na wstępie wskazać należy, że wniosek strony skarżącej o uzupełnienie wyroku został złożony w ustawowym terminie. Wniosek ten nie mógł jednak zostać uwzględniony, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 29 marca 2018 r. jest zupełne. Z kolei zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się pełnomocnik Skarżącej, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia.
Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie uzupełnienia orzeczenia o istnieniu obowiązku dokonania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanym w deklaracji VAT-7 za maj 2015 r., należy zaznaczyć, że w przedmiotowej sprawie, powyższa kwestia została rozstrzygnięta w pkt 3 wyroku z dnia 29 marca 2018 r., w którym Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Uzupełnienie zatem wyroku w żądanym zakresie doprowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia w sprawie.
Poza tym z treści art. 149 § 1b p.p.s.a. wynika, że Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Powyższy przepis ma zatem charakter fakultatywny, co oznacza, że Sąd nie ma obowiązku jego zastosowania.
Odnosząc się z kolei do wniosku strony skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie uzupełnienia orzeczenia o przyznanie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd w przypadku o którym mowa w § 1 art. 149 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z treści wskazanego przepisu również w tym przypadku wynika zatem, że przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ma charakter fakultatywny, a więc Sąd nie miał obowiązku jego zastosowania.
Zgodnie z art. 160 p.p.s.a. jeżeli ustawa niniejsza nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 160 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.