Uzasadnienie
S.G. pismem z [...] grudnia 2014r., na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie wszczęcia postępowania w związku z upomnieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 24 czerwca 2014r. zwrócił się do Urzędu Miejskiego z żądaniem wyjaśnienia sprawy oraz zwrotu kwoty z upomnienia wraz z należnymi odsetkami ustawowymi, jednak do dnia złożenia skargi nie otrzymał żadnej informacji o sprawie.
Pismem z dnia [...] grudnia 2014r. Urząd Miejski poinformował, że sprawa z upomnienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r. była już rozpatrywana przez Radę Miejską, która uchwałą nr XLIII/43/2014 z dnia 28 sierpnia 2014r. uznała skargę S.G. z dnia 24 czerwca 2014r. za bezzasadną.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 31 grudnia 2014r., Burmistrz przesłał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię upomnienia nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 tej ustawy.
W myśl powołanego powyżej przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Podkreślić w tym miejscu należy, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna jedynie - co wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - w zakresie w jakim przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a (por. A. Kabat w: B.Dauter. B.Gruszczczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2011r., s. 49).
Zatem, aby ocenić dopuszczalność skargi na bezczynność w sprawie należy w pierwszej kolejności określić czy samo działanie organu podlega zaskarżeniu do sądu.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Burmistrza w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie upomnienia wydanego w trybie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015) zwanej dalej "u.p.e.a."
Nie ulega wątpliwości, że wydanie upomnienia nie następuje w formie decyzji czy też postanowienia. Oczywistym jest także, że nie przybiera postaci pisemnej interpretacji podatkowej. Nie jest także innym aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż brak jest bezpośredniego związku między działaniem organu, a sferą praw i obowiązków strony skarżącej. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że do istoty aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. należy to, iż w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jakie prawo wiąże z danym aktem lub czynnością (post. NSA z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt II GSK 96/05).
Tymczasem upomnienie, wydane na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a., w żadnym razie nie rozstrzyga w sposób władczy o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Służy jedynie przypomnieniu o obowiązku wpłacenia wymienionych w nich należności, które powstały na skutek zdarzeń opisanych przepisami prawa materialnego. To wyłącznie czynność wierzyciela, poprzedzająca postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne może bowiem być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od doręczenia upomnienia, na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (post. NSA z dnia 24 maja 2013r. sygn. akt II FSK 25/13 oraz z dnia 9 kwietnia 2013r. sygn. akt II GSK 446/13, post. WSA w Szczecinie z dnia 28 października 2014r. sygn. akt I SA/Sz 1262/14; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem, skoro upomnienie, jak wykazano, nie posiada cech aktu administracyjnego: decyzji, postanowienia czy innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy P.p.s.a. i w konsekwencji nie podlega kontroli sądu administracyjnego (por. post. WSA w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 792/09, post. WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 501/06, post. WSA w Opolu z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 716/02, post. WSA w Łodzi z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 49/10, post. WSA w Olsztynie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 1038/10), to również niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w tym zakresie.
Wobec powyższego, Sąd - uznając, iż sprawa nie należy do jego właściwości - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.