Uzasadnienie
TF S.A., zwane dalej skarżącym, TF lub Spółką, w dniu 19 marca 2008 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., jednym pismem procesowym, skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej podając, że organ ten postanowieniami z dnia [...] listopada 2007 r. wszczął postępowania, w ramach których do dnia wniesienia skargi nie zostały wydane decyzje, pomimo upływu ustawowego terminu. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił stronę o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, niemniej w ocenie Spółki nie zasługują one na uwzględnienie z uwagi na ich niedopuszczalną lakoniczność i ogólnikowość. Wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu oraz o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy TF twierdziło, że konsekwencją niewydania rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej jest pozbawienie podatnika prawa do sądowej kontroli decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej przekazał skargę z aktami oraz udzielił odpowiedzi na skargę, w której wnosił o oddalenie skargi i przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania.
Jak wynika z akt sprawy oraz z treści odpowiedzi na skargę, TF w piśmie z dnia [...] października 2007 r. złożyło wniosek o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych decyzjami Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 1995 r. Wymieniony wniosek obejmował m.in. decyzję dotyczącą VAT za październik 1995 r. i kwestii bezczynności w postępowaniu w tym zakresie dotyczy niniejsza sprawa.
W swoim wniosku o wznowienie postępowania Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt SK 63/06, w którym orzeczono o niezgodności z Konstytucją art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 1995 r.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił Spółkę, iż wznowione postępowanie nie zostanie zakończone w terminie określonym w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Jako przyczynę niedotrzymania terminu podał "konieczność dalszej analizy spraw, m.in. z uwagi na informację zawartą w piśmie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1101/07, I SA/Po 1660-1664/07". Nowy termin załatwienia sprawy został zakreślony do 28 lutego 2008 r. Z kolei zawiadomieniem z dnia 28 lutego 2008 r. organ określił następny nowy termin zakończenia postępowania do dnia 2 kwietnia 2008 r., a jako przyczynę niedotrzymania poprzednio wyznaczonego terminu wskazał "konieczność dalszej analizy przedmiotowych spraw, w tym informacji zawartych w piśmie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] oraz konieczność rozpatrzenia wniosku Podatnika z dnia [...] lutego 2008 r. " (wniosek dotyczący połączenia przedmiotowego postępowania – wznowionego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., z postępowaniem dotyczącym tej samej decyzji podatkowej – wznowionym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się pod określonymi warunkami. Regulują je przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) i Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada spełnienie tych przesłanek.
W wyżej powołanej ustawie zostały przewidziane formalnoprawne warunki dopuszczalności skargi, do których należy m.in. wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. są zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwanej Ordynacja podatkowa). Postępowanie podatkowe jest prowadzone przez właściwe organy na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tak więc i w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej jako organu podatkowego prowadzącego postępowanie wznowieniowe, należało wyczerpać środki zaskarżenia, to jest złożyć ponaglenie na podstawie art.141 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten określa, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia. Środek powyższy w doktrynie i judykaturze jest traktowany jako szczególnego rodzaju środek zaskarżenia, skoro jego konsekwencją jest konieczność zajęcia przez organ wyższego stopnia, w formie prawem przewidzianej, stanowiska w kwestii zasadności zarzutu bezczynności.
Z treści skargi TF, jak też z akt przekazanych przez organ nie wynika, by skarżący skorzystał w niniejszej sprawie z przysługującego mu środka w postaci ponaglenia, jakkolwiek podejmował pewne czynności "interwencyjne" (fax z dnia [...] listopada 2007 r., pismo z dnia [...] stycznia 2008 r.).
W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za niedopuszczalną z powodu uprzedniego niewyczerpania środków zaskarżenia i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucić ją, co Sąd orzekł w sentencji.
(-) Anna Juszczyk-Wiśniewska (-) Krystyna Skowrońska-Pastuszko (-) Jacek Jaśkiewicz