Uzasadnienie
Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2016 r. przyznane zostało skarżącemu Z. B. prawo pomocy w zakresie obejmującym m. in. ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w K. zarządzeniem z dnia 9 lutego 2017 r. Nr: [...] wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie adw. K. F..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. skargę Z. B. odrzucił.
Następnie zarządzeniem o zmianie pełnomocnika z urzędu z dnia 7 kwietnia 2016 r. Dziekan ORA w K. w miejsce adw. K. F. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie adw. M. M. M..
W dniu 18 maja 2016 r. do tut. sądu wpłynęła skarga kasacyjna od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2016 r. sporządzona przez adw. F. K., działającą na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez adw. M. M. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego skarżącemu z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały nawet częściowo uiszczone.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. Sąd I instancji odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną.
Po rozpoznaniu zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. sygn. akt II GZ 955/16. uchylił zaskarżone postanowienie w całości.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. A. F. Kulesza wniosła zażalenie na w/w postanowienie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II GZ 156/17.
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia tego Sądu z dnia 30 marca 2016 r. W zażaleniu z dnia 5 lipca 2017 r. na to postanowienie pełnomocnik zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Postanowieniem z dnia 12 września 2017 r. sygn. akt II GZ 656/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 14 czerwca 2017 r.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Od dnia 2 listopada 2016 r. szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zatem do oceny wniosku w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej: rozporządzenie).
Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 1 rozporządzenia).
W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - wynosi 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 240 zł. Opłata maksymalna "w innej sprawie" wynosi 480 zł zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia, zatem za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej opłata maksymalna wynosi 360 zł (480 zł x 75% = 360 zł).
W postępowaniu zażaleniowym opłata maksymalna wynosi natomiast 240 zł zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit "d" rozporządzenia.
Mając na uwadze treść przywołanych unormowań, stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie zasadnym jest przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 1/2 opłat maksymalnych tj. łącznie 300 zł (360 zł + 240 zł = 600 zł, 1/2 x 600 zł = 300 zł).
Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia (300 zł x 23% = 69 zł). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.).
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a.