Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lutego 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował R.A., że jego wystąpienie z dnia 29 stycznia 2013 r. zawierające w swej treści skargę na działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego uznane zostało za bezzasadne. Organ ten wskazał, że w dniu 5 grudnia 2012 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek strony o udzielenie informacji o stanie zadłużenia względem wierzyciela "P " S.A. z siedzibą w R. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do wierzyciela o podanie informacji o stanie zadłużenia. Po ich uzyskaniu w dniu 24 stycznia 2013 r., organ egzekucyjny udzielił odpowiedzi pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. W dniu 29 stycznia 2013 r. R.A. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w udzieleniu żądanych informacji, co uniemożliwiło stronie w terminie złożenie dokumentów do przetargu. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że załatwienie sprawy wymagało uzgodnienia stanowiska z wierzycielem.
Po uzyskaniu niezbędnych danych od wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w ustawowym terminie niezwłocznie udzielił stosownej informacji. W międzyczasie organ egzekucyjny informował stronę o stanie sprawy oraz o podjętych czynnościach urzędowych.
R.A. w dniu 18 marca 2013 r. wniósł skargę na "decyzję" Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu skarżący przedstawił sposób działania pracowników organu egzekucyjnego w jego sprawie i skierował w związku z tym do WSA w Krakowie pytania: czy wykonanie jednego czy dwóch telefonów wymagających załatwienia jego wniosku jest naprawdę bardzo skomplikowane dla urzędników Urzędu Skarbowego; dlaczego na nadanie faxu trzeba było czekać ponad miesiąc oraz dlaczego dopiero interwencja wyższego przełożonego pracownika prowadzącego sprawę doprowadziła do załatwienia sprawy w jeden dzień?
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Sygn. akt l SAB/Kr 4/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2013 r. z punktu widzenia zakresu kognicji sądów administracyjnych. Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., póz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;.
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania z zakresu administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących. W sprawie skarżący wniósł skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2013 r. wydane na podstawie art. 227 i art. 229 pkt 7 k.p.a. dotyczące uznania za bezzasadną jego skargi złożonej w dniu 29 stycznia 2013 r. na przewlekłe działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego
Sygn. akt l SAB/Kr4/13 w związku z wnioskiem strony o udzielnie informacji o stanie zadłużenia skarżącego względem wierzyciela "P " S.A. z siedzibą w R. Materia objęta skargą dotycząca działania organu administracji należy do postępowania skargowego regulowanego działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 63 Konstytucji). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i nast. k.p.a.) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy.
Postępowanie w sprawie tego typu skarg (tzw. powszechnych) cechuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tego postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie to kończy się więc czynnością materialno-techniczną, która jednak nie ma charakteru władczego, bowiem nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Należy podkreślić, że rozpatrywanie skarg w trybie działu VIII k.p.a. pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (zob. postanowienie NSA z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, Lex nr 557044).
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarga R.A. nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.