Uzasadnienie
A sp. z o.o. w Ł. wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. dotyczącego podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2016 roku.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 13 grudnia 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie doręczono za pomocą poczty elektronicznej 29 grudnia 2021 r. (UPD w aktach sprawy). Nałożony na stronę obowiązek nie został wykonany, natomiast pismem z 29 grudnia 2021 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że w związku z wyrokiem NSA I FSK 2114/21 cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej zwanej: "p.p.s.a."., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże Sąd. Jednakże cofniecie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd umarza postępowanie, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że oświadczenie o cofnięciu skargi zostało przez skarżącego złożone tego samego dnia (29.12.2021 r.), kiedy odebrano korespondencję zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi.
Skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., a złożone oświadczenie o jej cofnięciu nie mogło być ocenione jako skuteczne. W przepisanym terminie skarżący nie wywiązał się bowiem z obowiązku uiszczenia wpisu, co nakazywało uznać skargę za niedopuszczalną. Przesłanki niedopuszczalności skargi (art. 58 § 1 i art. 220 § 3 p.p.s.a.) mają bowiem pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania (art. 161 § 1 p.p.s.a.). Cofnięcie niedopuszczalnej skargi nie mogło odnieść skutku (por. B.Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2011, s.191; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 3150/13 oraz z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 1829/07).
Z podanych względów, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
ak