Uzasadnienie
W piśmie z dnia 3 lutego 2017 r. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wyrokiem z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Sz 6/17 Sąd skargę oddalił.
W piśmie z dnia 11 lutego 2018 r. zatytułowanym "wniosek" Skarżący zwrócił się o stwierdzenie nieważności wyroku WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2017 r., oraz postanowień z dnia 20 czerwca 2017 r. i 16 stycznia 2018 r. wydanych w sprawie o sygnaturze akt I SAB/Sz 6/17. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wpisano do wykazu SNP 1/18, symbol – 658/6536, a jako przedmiot wskazano stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyroku WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2017 r., o sygn. akt I SAB/Sz 6/17.
Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2018 r. wezwano Skarżącego m.in. do uzupełnienia braków skargi stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, o których mowa w art. 285e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie pouczono Skarżącego o rygorze odrzucenia skargi wniesionej z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a.
Odpowiadając na wezwanie, Skarżący w osobiście sporządzonym i podpisanym piśmie z dnia 8 marca 2018 r. wskazał, że wbrew twierdzeniom Sądu nigdy nie składał skargi na bezczynność Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS. Zatem bezprawne jest postępowanie Sądu polegające na tym, że wydał w dniu 29 maja 2017 r. wyrok w sprawie o sygnaturze akt I SAB/Sz 6/17 oraz postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, której Skarżący nigdy nie składał, a także, iż wydał w dniu 18 stycznia 2018 r. postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. W ocenie Skarżącego wyrok jak i postanowienia są niezgodne z brzmieniem art. 321 Kpc. Zdaniem Skarżącego decydujące są żądania strony. Na poparcie swojego stanowiska Skarżący powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych.
W myśl art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
Z treści art. 175 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną. Stosownie do postanowień art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
Nie ulega wątpliwości, że skarga z dnia 11 lutego 2018 r., uzupełniona pismem z dnia 8 marca 2018 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2017 r., sygn. akt I SAB/Sz 6/17, została złożona w ustawowym terminie. Niemniej jednak skarga została wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. (art. 285f § 3 p.p.s.a), gdyż skargę tę Skarżący sporządził osobiście.
Z wniesionego pisma nie wynika bowiem, aby należał do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że nie jest to brak formalny
- - uchybienie tego rodzaju, że może być ono uzupełnione po uprzednim wezwaniu strony, ale rodzi ono skutek procesowy w postaci odrzucenia skargi.
W tej sytuacji sporządzona osobiście przez Skarżącego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., podlega odrzuceniu stosownie do art. 285f § 3 p.p.s.a.
Należy również zauważyć, że skarga ta nie spełnia także innych wymogów stawianych temu pismu przez ustawodawcę w art. 285e p.p.s.a.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.