Uzasadnienie
Z. R.(dalej: skarżący) w pkt 2 pisma z dnia 18 października 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość w postępowaniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o stwierdzenie nieważności:
- a) decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającej zmiany w trybie art. 161 § 1 kpa ze względu na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego wskazanych w niej decyzji Prezydenta [...] i SKO w L.,
- b) postanowienia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] odmawiającej wszczęcia postępowania w trybie art. 161 § 1 kpa w celu zmiany ze względu na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego wskazanych w niej decyzji oraz postanowień Prezydenta [...] i SKO we W. i L.,
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] września 2016 r. wykorzystał obowiązkowy tryb z art. 37 kpa i wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem ww. skargi. Skarżący podał, że odpowiadając w dniu [...] września 2016 r. na wezwanie organu i wskazując, iż domaga się "stwierdzenia nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa doręczonych orzeczeń" wezwał organ do jednoznacznego rozpatrzenia podania zgodnie z jego intencją.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie jako niezasadnej. Jednocześnie organ podał, że pismo skarżącego z dnia [...] września 2016 r. nie jest, jak on twierdzi, wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa o jakim mowa w art. 37 kpa, tylko odpowiedzią na wezwanie organu do sprecyzowania żądania z dnia [...] sierpnia 2016 r. Organ zauważył, że skarżący w tym piśmie wskazał, że: "Na doręczone mi w dniu [...] sierpnia dwa wezwania (...) wyjaśniam, że pismem z dnia [...] lipca 2016 r. domagam się (...)". W związku z tym, zdaniem organu, skarżący nie wykorzystał obowiązkowego trybu z art. 37 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 kpa. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa sąd odrzuca skargę postanowieniem, na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie wyczerpanie przez skarżącego trybu określonego w art. 37 § 1 kpa, poprzez uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, warunkowało złożenie do Sądu skargi na przewlekłość prowadzonego przez organ postępowania.
Z analizy akt sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, wynika, że przed wniesieniem powołanej na wstępie skargi nie wezwał on organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 kpa, co czyni skargę niedopuszczalną. W ocenie Sądu za takie wezwanie nie można uznać pisma skarżącego z dnia [...] września 2016 r., gdyż - jak słusznie wskazał organ - stanowi ono jedynie odpowiedź na wezwanie organu do sprecyzowania żądania skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r.
Z powyższych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.