Uzasadnienie
W dniu 9 maja 2014 r. T. G. wystąpiła do Centrum Pomocy Społecznej W. z wnioskami o przyznanie zasiłków celowych na: opłacenie energii elektrycznej, zakup obuwia, zakup odzieży, zakup wersalki, zakup wieszaka do przedpokoju, zakup wyposażenia kuchni, zakup żyrandoli, opłatę usług pralniczych, zakup środków higieny, opłacenie gazu, refundację leków, dożywianie, opłatę czynszu. W tym samym dniu T. G. wystąpiła również do organu, o wydanie kserokopii z akt sprawy.
Powyższe wnioski zostały rozpoznane przez Prezydenta W. Decyzjami z dnia [...] maja 2014 r. Prezydent W. odmówił przyznania T. G. zasiłków celowych na opłacenie energii elektrycznej (dec. nr [...], zakup obuwia (dec. nr [...]), zakup odzieży (dec. nr [...]), zakup wersalki (dec. nr [...]), zakup wieszaka do przedpokoju (dec. nr [...]), zakup wyposażenia kuchni (dec. nr [...]), zakup żyrandoli (dec. nr [...]), opłatę usług pralniczych (dec. nr [...]), zakup środków higieny (dec. nr [...]), opłacenie gazu (dec. nr [...]), refundację leków (dec. nr [...]), dożywianie (dec. nr [...]), opłatę czynszu (dec. nr [...]). Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], Prezydent W. odmówił T. G. wydania z akt sprawy wnioskowanych w piśmie dokumentów.
Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. T. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem na niezałatwienie w terminie jej wniosków z dnia 9 maja 2014 r.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] SKO w [...], uznało zażalenie T. G. za nieuzasadnione.
W dniu 2 marca 2015r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 9 maja 2014r. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Prezydentowi W. wadliwe funkcjonowanie OPS oraz złą wolę jego pracowników. Skarżąca wskazała też, że żadnych decyzji z OPS-u nie otrzymała.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż w dniu [...] maja 2014 r., czyli jeszcze przed wniesieniem skargi, wydał decyzje oraz postanowienie w sprawie wniosków skarżącej z dnia 9 maja 2014 r. Decyzje te zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 23 czerwca 2014 r., zaś postanowienie w dniu 17 czerwca 2014 r.
W piśmie z dnia 27 kwietnia 2015 r. skarżąca wskazała, że nie otrzymała jakichkolwiek decyzji w sprawie.
Na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej okazała na okoliczność nieodebrania przez skarżącą rozstrzygnięć organu z dnia [...] maja 2014 r., pismo Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami [...] skierowane do Centrum Pomocy Społecznej z dnia 21 lutego 2014 r. W piśmie tym zawarta była informacja, że Administracja Domów nr [...] nie otrzymała kluczy do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] - w tym kluczyka do skrzynki pocztowej, ponieważ jest to lokal po zmarłym. Kluczy do skrzynki pocztowej nowa najemczyni lokalu – T. G., musi dorobić na własny koszt.
Skarżąca przyłączyła się do stanowiska swojego pełnomocnika oraz oświadczyła, że poinformowała organ I instancji, iż wszelką korespondencję będzie odbierała osobiście w siedzibie organu po uprzedzeniu telefonicznym. Jednocześnie oświadczyła, że przychodzi do organu od kwietnia 2015 r. przynajmniej raz w tygodniu, a wcześniej nawet dwa – trzy razy w tygodniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).
Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa).
W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się z kolei, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Sprawa jest natomiast załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie.
Należy zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Już z tą chwilą mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., II OSK 1757/09). Nie można zatem podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji, a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona.
Jak ponadto stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2002 r., III RN 149/01 (OSNP 2003, nr 16, poz. 371): "Wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu decyzji zawierającej wymagane prawem elementy", takie stanowisko wyraźnie rozróżniające moment wydania (sporządzenia) decyzji od jej doręczenia wyrażone było w wielu późniejszych orzeczeniach (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006r., II OSK 714/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 132; z dnia 28 lutego 2008 r., I OSK 175/07 i z dnia 5 marca 2009 r., I OSK 453/08, niepubl.) i przedstawioną tam argumentację należy w pełni podzielić.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Prezydent W. w wyniku rozpatrzenia wniosków skarżącej z dnia 9 maja 2014 r., wydał w dniu [...] maja 2014 r. trzynaście decyzji dotyczących odmowy przyznania skarżącej zasiłków celowych specjalnych na wnioskowane przez nią potrzeby oraz jedno postanowienie o odmowie wydania z akt sprawy kopii dokumentów. W konsekwencji skoro Prezydent W. w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi na bezczynność załatwił sprawę, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd i to niezależnie od tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostałyby doręczone skarżącej, czy też nie. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 250 tej ustawy.