Uzasadnienie
Dnia 19 grudnia 2005 r. A.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i brak merytorycznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...] orzekającej o sprzedaży lokalu nr [...] w małym domu mieszkalnym wraz z udziałem w gruncie położonym w W. przy ul. [...].
Z akt sprawy oraz uzasadnienia skargi wynika, że dnia 2 marca 2004 r. pełnomocnik skarżącej R.A. złożył do Prezydenta W. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1982 r., który został przesłany w dniu 26 kwietnia 2004 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. celem jego rozpoznania. Po upływie 7 miesięcy, czyli dnia 17 stycznia 2005 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało postanowienie nr [...] o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia zawisłego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowania w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości m.in. skarżącej. Po rozpatrzeniu złożonego w dniu 10 lutego 2005 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2005 r. w mocy.
Wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku w dniu 5 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 369/04, postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podjęło zawieszone postępowanie administracyjne. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1727/05 umorzył postępowanie w sprawie skargi na postanowienie z dnia [...] stycznia 2005 r.
Pismem z dnia 15 września 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało skarżącą, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zostanie załatwiony w ciągu 60 dni, czyli do dnia 15 listopada 2005 r.
W przekonaniu skarżącej jej sprawa prowadzona jest przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. przez 18 miesięcy, czyli od dnia 26 kwietnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze cały czas odwleka wydanie merytorycznej decyzji. Zakreślenie kolejnego terminu w piśmie z dnia 15 września 2005 r. na 60 dni bez podania przyczyny jest, jej zdaniem, przejawem arogancji Kolegium. Tym bardziej, iż organ termin ten zlekceważył, bowiem dnia 5 grudnia 2005 r. a więc 19 dni po wyznaczonej dacie, zastępca przewodniczącego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. mgr A. G. w rozmowie telefonicznej z pełnomocnikiem skarżącej nie był w stanie określić terminu wydania decyzji. W tej sytuacji skarżąca uznała skargę za całkowicie uzasadnioną i wniosła o: zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do wydania merytorycznej decyzji w terminie 14 dni, wyjaśnienie przyczyn zwłoki, ukaranie osób winnych według uznania Sądu stosowną karą pieniężną oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o uznanie skargi za bezprzedmiotową i orzeczenie o umorzeniu postępowania w sprawie. Wniosek swój Kolegium motywowało faktem wydania w dniu [...] grudnia 2005 r. decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie nr [...], którą organ ten umorzył wszczęte postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. Jak wynika z akt sprawy decyzję tą pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 16 grudnia 2005 r., zatem już w dniu złożenia skargi na bezczynność przedmiotowa sprawa byłą rozstrzygnięta decyzją administracyjną.
Pismem z dnia 14 lutego 2006 r. skarżąca poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że pomimo wydania decyzji administracyjnej, podtrzymuje w całości swoją skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w terminie wynikającym z przepisów prawa (art. 35 i art. 36 kpa) organ nie podejmuje żadnej czynności w danej sprawie lub wprawdzie te czynności podejmuje, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego wymaganego przepisami prawa aktu.
W niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła organowi (Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W.) nierozpoznanie wniosku z dnia 2 marca 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1982 r., który w dniu 26 kwietnia 2004 r. został przesłany przez Prezydenta W. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. celem jego rozpoznania. Zarzut ten jest niezasadny. Jak wynika z akt sprawy stan bezczynności organu ustał jeszcze przed złożeniem do Sądu w dniu 19 grudnia 2005 r. skargi na bezczynność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu wniosku z dnia 2 marca 2004 r. wydało bowiem w dniu [...] grudnia 2005 r. decyzję nr [...], którą umorzyło postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, w dniu 16 grudnia 2005 r.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż w sprawach dotyczących rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan rzeczy (prawny i faktyczny) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy, a ściślej zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia (np. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 29/96, niepubl., wyrok NSA z dnia 16 września 1998 r. sygn. akt IV SAB 37/97, niepubl.). Celem bowiem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie, iż organ administracji pozostawał w bezczynności oraz jak zdaje się oczekiwać skarżąca ukaranie pracowników tego organu z powodu nieprzestrzegania obowiązujących terminów załatwiania spraw ani wyjaśnienie przyczyn bezczynności, lecz spowodowanie ustania stanu bezczynności. Podkreśla to art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w wyroku Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy może tylko zobowiązać organ administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Poza kognicją Sądu pozostaje natomiast załatwianie skarg o jakich mowa w art. 227 i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego. W ramach tych przepisów skarżąca może złożyć właściwemu organowi (art. 229 kpa) skargę i po rozpatrzeniu jej zasadności oczekiwać ustosunkowania się organu do wskazanych zaniedbań i nienależytego wykonywania zadań w toku załatwiania jej sprawy, w tym przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego.
Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.