Uzasadnienie
- I. Stan faktyczny
- 1. Pismem z 7 stycznia 2015 r. K. K., M. K. i D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku z 16 kwietnia 2014 o wydanie zaświadczenia, że budynki znajdujące się na gruncie nieruchomości [...] w [...] odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowania gruntów na obszarze m. st. Warszawy. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wniosek nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. Skarżący złożyli 3 lipca 2014 r. zażalenie na bezczynność organu. W związku z powyższym skarżący wnieśli o wyznaczenie Prezydentowi [...] miesięcznego terminu do rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia.
- 2. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, informując że akta sprawy zostały przekazane do Ministra Infrastruktury i Rozwoju i nie zostały jeszcze zwrócone, a żądane zaświadczenie może być wydane po gruntowej analizie akt nieruchomości.
- II. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
1. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "Ppsa"), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
2. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności, wskazanych w art. 3 § 2 Ppsa (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
3. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 217 § 3 Kpa zaświadczenie winno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. Odnosząc się natomiast do zarzutu organu o braku akt administracyjnych, Sąd zauważa, że mógł wypożyczyć akta, dokonać potwierdzenia za zgodność o oryginałem posiadanych kserokopii lub samodzielnie sporządzić niezbędne notatki, czy wystąpić o wydanie kserokopii potrzebnych dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy. Tymczasem do dnia rozprawy organ nadal pozostaje w bezczynności.
4. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent [...] nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, w szczególności pomimo upływu ustawowego terminu nie zakończył postępowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi oraz zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia wniosku w terminie miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa oraz art. 205 § Ppsa.