Uzasadnienie
E. T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]". Wskazała, że przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność gminy W. na mocy art. 1 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Sprawa została wszczęta na podstawie wniosku złożonego w połowie lat dziewięćdziesiątych (sprecyzowanego w dniu 17.06.2008 r.) i niezałatwiona do dnia dzisiejszego. Podkreśliła, że organ administracji nie przedstawił w tym czasie żadnych okoliczności uzasadniających tak długie przewlekanie niniejszego postępowania. Kilkakrotnie przedłużając termin załatwienia sprawy organ powoływał się na przyczyny, które w świetle orzecznictwa nie mogą usprawiedliwiać bezczynności organu. Skarżąca podała też, iż przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpała środki zaskarżenia bezczynności organu wnosząc zażalenie do Wojewody [...], w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Wojewoda błędnie, zdaniem skarżącej, postanowieniem z dnia [...].02.2010 r. nr [...] zażalenie uznał za nieuzasadnione, w związku z czym domaga się także zwrócenia uwagi Wojewodzie [...] na uchybienia zawarte w postanowieniu.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podając, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki określone w art. 215 § 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Potwierdził, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...] przeszła na własność gminy W. na mocy art. 1 dekretu z dnia 26.10.1945 r. i obecnie stanowi własność Skarbu Państwa. Spadkobiercy dawnych właścicieli wszczęli zaś postępowanie o odszkodowanie za tę nieruchomość. Pismem z dnia 25.10.2010 r. strony zostały poinformowane o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w art. 35 K.p.a. oraz że postępowanie zostanie zakończone do 31.01.2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga ma uzasadnione podstawy.
Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.). Użyte w tym przepisie wyrażenie "bez zbędnej zwłoki" oznacza, że sprawa ma być załatwiona tak szybko, jak to jest możliwe, przy czym, nie później niż w ciągu miesiąca powinno nastąpić załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zaś sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje zaś między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 P.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).
W odpowiedzi na skargę organ powołał się na pismo z dnia 25.10.2010 r. skierowane do pełnomocnika stron postępowania, z którego mają wynikać przyczyny niedotrzymania terminów załatwienia sprawy, określonych w art. 35 K.p.a. Z pisma tego wynika, że "ze względu na bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w terminie określonym w piśmie z dnia 27.04.2010 r." To ostatnie pismo po raz kolejny przedłużało termin załatwienia sprawy do 30.09.2010 r. i również powoływało się na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań oraz złożony charakter sprawy.
W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że "tłumaczenia organu w postaci natłoku wpływających spraw i niewystarczającej obsady kadrowej do załatwiania ich na bieżąco, czyli w terminach wynikających z k.p.a., nie mogą być uznane za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17.05.2007 r. IV SAB/Wa 35/07, LEX nr 347049). Ponadto, z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności między innymi, gdy nie podejmuje w prawnie ustalonym terminie żadnych czynności w sprawie lub gdy jakkolwiek prowadzi postępowanie, to jednak mimo ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, ani innej czynności (wyroki NSA z 19 lutego 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SAB 153/98 - LEX nr 48688).
Bezsporne w sprawie jest, że od dnia 24.06.2008 r., kiedy to do Urzędu W. wpłynęło pismo E. M. i W. T. z dnia 17.06.2008 r. precyzujące żądanie w postaci odszkodowania z art. 215 ust. 2 u.g.n., do zakończenia rozprawy w dniu 14.01.2011 r. sprawa nie została rozstrzygnięta decyzją administracyjną (art. 104 K.p.a.). Podawane zaś przez organ powody ciągłego przesuwania terminu załatwienia sprawy nie mogą być usprawiedliwieniem dla zwłoki w jej załatwieniu, gdyż nie mieszczą się w przesłankach określonych w art. 35 § 5 K.p.a. Wyznaczanie nowych terminów załatwienia sprawy nie mogło więc w takiej sytuacji spowodować, że organ nie pozostaje w bezczynności.
Jeśli się również zważy, że przed wystąpieniem ze skargą do sądu skarżąca skorzystała ze środka przeciwdziałania bezczynności organu w postaci zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a., to niezależnie od sposobu rozpatrzenia tego zażalenia przez organ wyższego stopnia skargę na bezczynność Prezydenta W. należało uznać za zasadną i na podstawie art. 149 P.p.s.a. wyznaczyć organowi termin do załatwienia wniosku skarżącej w stosownej formie procesowej.
Co zaś się tyczy wniosku skarżącej o zwrócenie uwagi Wojewodzie [...] na uchybienia zawarte w postanowieniu z dnia [...].02.2010 r. zauważyć należy, że postanowienie to nie należało do przedmiotu niniejszej sprawy. Nie może go więc dotyczyć nawet sygnalizacja, o jakiej mowa w art. 155 § 1 P.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.