Uzasadnienie
G. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznaniu wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul.[...], ozn. hip. "nr. Hip. [...] ". Wskazał, że od połowy 2007 r. organ prowadzący postępowanie o doszkodowanie za przedmiotową nieruchomość nie wydał żadnego rozstrzygniecia merytorycznego. Jedynym efektem zapytań wnioskodawców była wymiana pism pomiędzy podmiotem prowadzącym postępowanie a innymi jednostkami organizacyjnymi miasta czy też archiwum państwowym. Tak przewlekła postępowanie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na skargę wskazał, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. Hip. " [...] “ przeszła na własność gminy W. na mocy art. 1 dekretu z dnia 26.10.1945 r. i obecnie stanowi własność Skarbu Państwa. Spadkobiercy dawnych właścicieli wszczęli zaś postępowanie o odszkodowanie za tę nieruchomość. Pismem z dnia 7.10.2010 r. strony zostały poinformowane o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w art. 35 K.p.a. oraz że postępowanie zostanie zakończone do 28 lutego 2011 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Skarga wymieniona w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", jest środkiem mającym na celu wyeliminowanie stanu bezczynności organu i doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej.
Mając na uwadze powyższe należy na wstępie wskazać, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.). Użyte w tym przepisie wyrażenie "bez zbędnej zwłoki" oznacza, że sprawa ma być załatwiona tak szybko, jak to jest możliwe, przy czym, nie później niż w ciągu miesiąca powinno nastąpić załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zaś sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 K.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ powołał się na pismo z dnia 7.10.2010 r. skierowane do pełnomocnika stron postępowania, z którego mają wynikać przyczyny niedotrzymania terminów załatwienia sprawy, określonych w art. 35 K.p.a. Z pisma tego wynika, że "ze względu na bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w terminie określonym w przez Wojewodę [...]."
W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że tłumaczenia organu w postaci natłoku wpływających spraw i niewystarczającej obsady kadrowej do załatwiania ich na bieżąco, czyli w terminach wynikających z k.p.a., nie mogą być uznane za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17.05.2007 r. IV SAB/Wa 35/07, LEX nr 347049). Ponadto, z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności między innymi, gdy nie podejmuje w prawnie ustalonym terminie żadnych czynności w sprawie lub gdy jakkolwiek prowadzi postępowanie, to jednak mimo ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, ani innej czynności (wyroki NSA z 19 lutego 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SAB 153/98 - LEX nr 48688).
Bezsporne w sprawie jest, że od dnia 27 sierpnia 2007 r., kiedy to do Urzędu W. wpłynęło pismo G. G. precyzujące żądanie wraz z postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku po M. N., do zakończenia rozprawy w dniu 22 marca 2011 r. sprawa nie została rozstrzygnięta decyzją administracyjną (art. 104 K.p.a.). Podawane zaś przez organ powody ciągłego przesuwania terminu załatwienia sprawy nie mogą być usprawiedliwieniem dla zwłoki w jej załatwieniu, gdyż nie mieszczą się w przesłankach określonych w art. 35 § 5 K.p.a. Wyznaczanie nowych terminów załatwienia sprawy nie mogło więc w takiej sytuacji spowodować, że organ nie pozostaje w bezczynności.
Jeśli się również zważy, że przed wystąpieniem ze skargą do sądu skarżący skorzystał ze środka przeciwdziałania bezczynności organu w postaci zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a., to skargę na bezczynność Prezydenta W. należało uznać za zasadną i na podstawie art. 149 P.p.s.a. wyznaczyć organowi termin do załatwienia wniosku skarżącego w stosownej formie procesowej.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.