Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 108/08 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. K., uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt I SAB/Wa 152/07 o odrzuceniu skargi oraz zwrocie uiszczonego wpisu i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez pełnomocnika J. K. – R. G. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy jest on jednym z podmiotów uprawnionych do działania w imieniu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazanych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wezwanie do uzupełnienia braków skargi doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 listopada 2007 r. W dniu 19 listopada 2007 r., w ostatnim dniu wyznaczonego terminu, R. G. złożył pismo, w którym podał, że jest przyjacielem rodziny J. K., który dba o prawidłowe załatwienie wszystkich spraw skarżącego związanych z nieruchomościami i z tego faktu wysnuwa uprawnienie do reprezentowania strony w tym postępowaniu.
Pismo to w ogóle nie zostało ocenione przez Sąd I instancji, który błędnie uznał, że pełnomocnik strony nie wykonał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi J. K. bez ustosunkowania się do treści pisma R. G. było niezasadne, zaś zaskarżone postanowienie, jako naruszające art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega uchyleniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Powołany przepis ogranicza krąg osób, które mogą występować w charakterze pełnomocników procesowych i pełnomocników do poszczególnych czynności w postępowaniu sądowo administracyjnym, do wymienionych w nim podmiotów. Oznacza to, że osoby niewymienione w przepisie nie mogą występować w charakterze pełnomocnika strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 7 listopada 2007 r. R. G. został zobowiązany do wskazania w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi do wskazania, czy jest jedną z osób wymienionych art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 12 listopada 2007 r. Dnia 19 listopada 2007 r. R. G. złożył osobiście w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z tej samej daty, w którym wyjaśnił, że nie jest bliższym ani dalszym członkiem rodziny K., adwokatem lub radcą prawnym. Wskazał też, że regulacja z art. 40 powołanej ustawy, że nie tylko zakres i czas trwania ale także skutki umocowania ocenia się według przepisów prawa cywilnego. W związku z tym decydujący w tym zakresie jest art. 87 § 1 k.p.c. Przedłożone pełnomocnictwo z 2001 r. jest w dalszym ciągu ważne. Spełnia wszystkie wymogi pełnomocnictwa ogólnego.
Przedstawione w powyższym piśmie wyjaśnienia nie mogą zmienić stanowiska Sądu, że R. G. nie może być pełnomocnikiem J. K. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie zmienia tego przepis art. 40 ustawy stanowiący, że zakres, czas trwania i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36, ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że zakres, czas trwania i skutki umocowania ocenia się według przepisów Kodeksu cywilnego (art. 95 – 109), a nie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, w tym art. 87 § 1. Należy też zauważyć, że przepisy art. 34 – 44 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulują w całości kwestie pełnomocnictw i pełnomocników w postępowaniu sądowoadministracyjnym i wobec tego nie ma podstaw do jakiegokolwiek odwoływania się w tym zakresie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
W ocenie Sądu nie można uznać, że osoba, która podpisała skargę była pełnomocnikiem skarżącego, a więc osobą o jakiej mowa w art. 35 § 1 ustawy. Dlatego wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Z tego powodu Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.