Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1973 r. ustalającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W skardze podniosła, że przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu 27 lutego 2012 r. W dniu 1 marca 2013 r. wezwała ona Wojewodę [...] do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie, a w dniu 18 marca 2013 r. złożyła zażalenie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na bezczynność Wojewody [...]. Na skutek złożonego zażalenia Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wskazując, że organem właściwym do oceny legalności decyzji wydanych przez prezydia wojewódzkich rad narodowych jest Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.
Skarżąca wskazała, że wniosek o stwierdzenie nieważności został przekazany do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju dopiero w dniu 3 grudnia 2013 r. Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. organ zwrócił się z prośbą o nadesłanie koniecznych do zakończenia sprawy dokumentów. Dokumenty te zostały złożone pismem z dnia 6 lutego 2014 r. Skarżąca wskazała, że z uwagi na brak jakiejkolwiek aktywności organu w gromadzeniu materiału dowodowego jak również niezakończenie postępowania w terminie wskazanym w art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego wezwała Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to jednak pozostało bez żadnej odpowiedzi a sprawa nie została zakończona. Skarżąca podniosła, że w jej ocenie prowadzenie postępowania przez ponad siedem miesięcy, jak również nie poinformowanie strony o przyczynach niezachowania terminu wskazanego w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego i nie wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy, stanowi naruszenie prawa i niewątpliwie potwierdza bezczynność organu. Na potwierdzenie swego stanowiska powołała orzecznictwo sądów administracyjnych.
Odpowiadają na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w sprawie niniejszej nie ustalono podstawowych do wydania rozstrzygnięcia kwestii, takich jak położenie nieruchomości, której dotyczy postępowanie oraz jej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił przy tym, że obecnie taka nieruchomość nie istnieje, a na tym terenie znajdują się drogi oraz osiedle mieszkaniowe wraz z niezbędną infrastrukturą. Minister zauważył poza tym, że strony mają prawo aktywnie uczestniczyć w toczącym się postępowaniu, co może przyśpieszyć jego zakończenie. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dokumentów dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Wskazał jednocześnie, że twierdzenie skarżącej, iż materiał został częściowo zebrany przez Wojewodę [...] świadczy, zdaniem organu, jedynie o tym, że pełnomocnik strony nie zna akt niniejszego postępowania, gdyż w piśmie z dnia 11 lutego 2014 r. Urząd Wojewódzki poinformował, że jest w posiadaniu jedynie wniosku strony oraz jej zażalenia na bezczynność. Organ wyjaśnił ponadto, ze zawiadomieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. poinformował stronę o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy do dnia 31 grudnia 2014 r.
Na rozprawie sądowej przeprowadzonej w dniu 17 października 2014 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania i złożył odpis decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania decyzji, w pozostałej części zaś podtrzymał skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał wniosek skarżącej i w dniu [...] października 2014 r. wydał decyzję nr [...], kończąc tym samym postępowanie w sprawie.
W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy organ prowadzący postępowanie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, a jeśli tak to czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Zawarty bowiem w zdaniu drugim powołanego wcześniej przepisu art. 149 § 1 ppsa, zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.
Analizując zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny, Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim na uwadze mieć należy, że wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] wpłynął do organu w grudniu 2013 r. Minister podjął zaś czynności zmierzające do skompletowania akt sprawy na początku stycznia 2014 r. zwracając się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o nadesłanie akt postępowania. W odpowiedzi udzielonej w lutym 2014 r. organ uzyskał jednak informację, iż organ ten nie posiada żadnych akt własnościowych.
Ponadto jak wynika z akt sprawy w związku z niezakończeniem postępowania w terminie przewidzianym w art. 35 kpa, Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. poinformował pełnomocnika strony o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Umorzenie postępowania w części dotyczyło zobowiązania organu, które to w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.