Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 426/17 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...] – w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że Prezydent W. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Prezydent W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wykładnię ww. orzeczenia sądowego.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ze względu na istnienie wcześniej wydanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które rozstrzygało w tym samym zakresie, konieczna jest wykładnia zapadłego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia wyroku. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy.
Z analizy wyroku objętego powyższym wnioskiem wynika, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie zostało wyrażone jednoznacznie i nie może budzić żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania ściśle określonego wniosku oraz stwierdził, że bezczynność zaistniała w rozpoznaniu tego podania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W tych okolicznościach należy uznać, że wniosek strony nie jest zasadny. Nie zachodzą przesłanki do dokonania wykładni wskazanego orzeczenia. Ewentualna wykładnia orzeczenia mogłaby zmierzać do zmian polegających na reinterpretacji tego wyroku, czy też jego poszerzeniu o inne elementy. Taka zaś sytuacja nie jest dopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt OZ 1226/04, z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 189/09).
Podkreślenia wymaga, że skoro przedmiotowy wyrok stał się prawomocny z dniem 1 marca 2018 r., oczywiste jest, iż z uwagi na fakt, że orzeczenie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 238/17 zobowiązało Prezydenta do rozpoznania tego samego wniosku, to pkt 2 orzeczenia z dnia 19 grudnia 2017 r. obejmuje okres po wydaniu uprzedniego orzeczenia Sądu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.