Uzasadnienie
R. S.A. z siedzibą w W., pismem z dnia 26 września 2012 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania wskazując m.in., że pismem z dnia 20 lipca 1993 r., znak [...], uzupełnionym pismami z dnia 10 kwietnia 2003 r., znak [...], z dnia 4 marca 2005 r., znak [...] oraz z dnia 12 grudnia 2005 r., znak [...], złożonymi na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) oraz art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez jej poprzednika prawnego – Przedsiębiorstwo Państwowe [...] W. – prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] w obrębie [...], KW [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie.
Skarżąca zaznaczyła, że Prezydent W. (organ właściwy do rozpatrzenia wniosku) od kilkunastu lat nie podejmuje żadnych działań w sprawie, do chwili obecnej nie została ona załatwiona, nie zostały podane przyczyny zwłoki, a postępowanie nie zostało zawieszone.
Strona podkreśliła ponadto, że zawarta w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r., uznającym zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za bezzasadne, argumentacja wskazująca, że Prezydent W. wydał rzekomo w dniu [...] grudnia 2011 r. decyzję w sprawie, nie zasługuje na uwzględnienie i nie odpowiada stanowi faktycznemu. Zdaniem skarżącej decyzja ta, jak i decyzja SKO nr [...], o których mowa w powyższym postanowieniu, wydane zostały w sprawie, w której skarżąca nie jest stroną. Decyzje te mogły wprawdzie dotyczyć nieruchomości i budynków, ale to nie Spółka była jej adresatem i nie zostały one Spółce nigdy doręczone. Wnioski i pisma skarżącej w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz budynków nigdy nie zostały przez organ administracji rozpatrzone.
Skarżąca wskazała, że terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa i bez wątpienia terminy te już upłynęły. Skarga na bezczynność jest więc w pełni usprawiedliwiona. Organ nierozpatrując wniosków od 1993 r. dopuścił się rażącego naruszenia prawa polegającego na braku załatwienia sprawy, a tym samym naruszył zasadę szybkości postępowania.
W świetle powyższego wniesiono o zobowiązanie organu do wydania w zakreślonym przez Sąd terminie rozstrzygnięcia w sprawie oraz o wymierzenie organowi grzywny na zasadach określonych w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania R.S. Sp. z o.o., decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. Wskazana decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. została zaś zaskarżona przez R.S. Sp. z o.o.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił natomiast, że R. S.A. i R.S. Sp. z o.o. to są dwie różne spółki. Tylko skarżąca Spółka jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Państwowego [...] W.. Po sprywatyzowaniu tego Przedsiębiorstwa powstała Spółka S. S.A., która była autorem pism w sprawie uwłaszczenia powołanych w skardze. W 2007 r. S. S.A. zmieniła firmę na R.S., a w 2008 r. na R. S.A. Adres Spółki jest ten sam jak podany do KRS. Spółka nie zawiadamiała organu o zmianie firmy. O wydaniu przez organ decyzji w przedmiocie uwłaszczenia skarżąca dowiedziała się z postanowienia SKO orzekającego o uznaniu zażalenia za nieuzasadnione
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.
Stosownie do treści art. 149 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Przy czym zaznaczyć trzeba, że oceniając czy organ pozostaje w bezczynności, Sąd bierze pod uwagę sytuację faktyczną i prawną istniejącą w dacie orzekania.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga R. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta W. nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści złożonej skargi R. S.A. z siedzibą w W. zarzuca Prezydentowi W. bezczynność w załatwieniu wniosku o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez jej poprzednika prawnego – Przedsiębiorstwo Państwowe [...] W. – prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy [...] w obrębie [...], KW nr [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Zdaniem skarżącej organ od 1993 r., tj. od wystąpienia z wnioskiem z dnia 20 lipca 1993 r., uzupełnionym pismami z dnia 10 kwietnia 2003 r., znak [...], z dnia 4 marca 2005 r., znak [...] oraz z dnia 12 grudnia 2005 r., znak [...], nie załatwił przedmiotowej sprawy.
Wskazać zatem należy, że z analizy akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2011 r., Prezydent W. wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m², uregulowanego w księdze wieczystej KW nr [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Powyższa decyzja utrzymana następnie została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...].
Oczywiste zatem jest – wbrew twierdzeniom skarżącej – że sprawa o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] W. prawa użytkowania wieczystego opisanego wyżej gruntu położonego przy [...] w W., została przez Prezydenta W. załatwiona. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonej skargi na bezczynność tego organu. Jak wskazano, przedmiotowa sprawa została załatwiona powołaną wyżej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r.
Odnosząc się zaś do podnoszonych przez skarżącą twierdzeń, że R. S.A. i R.S. Sp. z o.o. są to dwie różne spółki i że tylko skarżąca jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Państwowego [...] W. oraz że wydane w sprawie decyzje nie zostały jej w istocie doręczone, zauważyć trzeba, że z oświadczenia złożonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej wynika, iż Spółka S. S.A., będąca autorem pism w sprawie uwłaszczenia, stanowiących uzupełnienie wniosku z dnia 20 lipca 1993 r. złożonego przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] W., powstała po sprywatyzowaniu tego Przedsiębiorstwa.
Następnie Spółka ta w 2007 r. zmieniła firmę na R.S., a w 2008 r. na R. S.A. W decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. wyraźnie zaś wskazano, iż została ona wydana po rozpatrzeniu wniosków z dnia 8 kwietnia 2003 r. złożonego przez S. S.A. oraz z dnia 17 września 2008 r. złożonego przez R.S. Sp. z o.o. Jeżeli natomiast skarżąca uważa, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją, że decyzja nie została jej doręczona, o jej wydaniu dowiedziała się zaś dopiero z postanowienia SKO orzekającego o uznaniu zażalenia za nieuzasadnione, to wskazać należy, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują możliwość dochodzenia praw przez stronę pozbawioną udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją i skarżąca może dochodzić swoich praw korzystając z przewidzianych w kpa stosownych instytucji.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga na bezczynność Prezydenta W. jest bezzasadna i podlega oddaleniu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.