Uzasadnienie
- I. Stan faktyczny
- 1. E. J. w dniu 18 października 2012 r. wniosła skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji W. z dnia [...] lipca 1974 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1974 r. nr [...] o ustaleniu odszkodowania na rzecz spadkobierców P. W. i na rzecz spadkobierców F. W. za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] i ul. [...], grunty [...]. W skardze wskazano, że wniosek ten nie został rozpatrzony od lipca 2011 r., pomimo iż zawiadomieniem z dnia 17 kwietnia 2012 r. organ poinformował strony o zebraniu całości materiału dowodowego.
- 2. Skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2012 r. wezwała Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa.
- 3. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o odrzucenie względnie oddalenie skargi. Organ wskazał, że skarga nie została wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego organ wyjaśnił, iż w sprawie został przygotowany projekt rozstrzygnięcia i w dalszym ciągu trwa jego analiza geodezyjno-prawna.
- 4. Pismem z dnia 26 lutego 2013 r. Minister poinformował Sąd, że w dniu [...] lutego 2013 r. została wydana decyzja w sprawie, którą załączono do pisma.
- II. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
1. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że brak było jakichkolwiek podstaw do odrzucenia skargi, o co wnioskował organ. Wniosek ten budzi zdziwienie Sądu, ponieważ pozostaje w oczywistej sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych i stanowiskiem doktryny (por. postanowienie NSA z 25.09.2012 r. sygn. akt II GSK 1515/12, postanowienia WSA w Warszawie dnia z 24.01.2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 510/12, z dnia 04.01.2013 r. sygn. akt IV SAB/Wa 194/12).. Określony w art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., przywoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") wymóg w jakim terminie wnosi się skargę do Sądu nie ma zastosowania do skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy.
2. Zgodnie z treścią art. 149 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia takiej skargi, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wydania. W takiej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
3. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., po rozpoznaniu wskazanego wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 1974 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] maja 1974 r. Jak zostało wyżej wyjaśnione, wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy decyzja ta podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Skoro zatem decyzja Ministra została wydana po wpłynięciu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Organ wydał bowiem akt, czego domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Jednocześnie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku. W przedmiocie zobowiązania organu do wydania orzeczenia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe (pkt 1 sentencji wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 201 powołanej ustawy.