Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony adwokat – E. B. Zarządzeniem z dnia 29 października 2015 r. wezwano pełnomocnika do sprecyzowania skargi z dnia 22 czerwca 2015 r. poprzez wskazanie czego dotyczyła zarzucana Prezydentowi [...] bezczynność oraz udzielenia odpowiedzi, czy przed wniesieniem przedmiotowej skargi, skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. jeśli, tak, wezwano do jego udokumentowania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 27 listopada 2015 r. do Sądu wpłynęła odpowiedź pełnomocnika na powyższe wezwanie.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
W dniu 18 marca 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik w związku z udzieleniem skarżącej pomocy prawnej w pierwszej instancji wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że nie zostały one uiszczone ani w części, ani w całości.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W związku z tym, że sprawa została wszczęta skargą Skarżącej z dnia 22 czerwca 2015 r. i zakończona postanowieniem Sądu z dnia 8 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) z uwagi na treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2016 r. - § 23 cyt. rozporządzenia) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240,00 zł.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1 należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującego w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. Ponadto, wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powinien zawierać oświadczenie, o którym mowa w § 20 ww. Rozporządzenia.
Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącą w postępowaniu prowadzonym przed Sądem w I instancji. Pełnomocnik przeglądał akta sprawy oraz udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi. Wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu zawiera oświadczenie o którym mowa w § 20 ww. Rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 240,00 złotych powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 złotych – łącznie kwotę 295,20 złotych.
Z powyższych względów, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c wyżej powołanego Rozporządzenia w zw. z art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.