Uzasadnienie
J. V. reprezentowana przez pełnomocnika adw. R. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie dotyczącej stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...], orzekającej nabycie z mocy prawa przez Ośrodek Dokumentacji Zabytków w W. prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. [...]. W skardze zarzucono organowi przekroczenie terminów załatwienia sprawy, mimo że pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. zostało wystosowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w powyższej sprawie.
Minister Infrastruktury i Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa zawiesił sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] – do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi Narodowego Instytutu Dziedzictwa na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2016 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W sprawie niniejszej, w związku z wydaniem przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa postanowienia z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] - orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Zawieszenie postępowania w sprawie rozpoznania ww. wniosku powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."),zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności.
Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2016 r. stanowi bowiem akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego, po wyczerpaniu przez stronę administracyjnego toku instancji. Jak wynika z postanowienia organu o zawieszeniu postępowania, strony zostały pouczone o przysługujących środkach zaskarżenia od tego postanowienia. Inaczej mówiąc, Sąd w ramach oceny skargi na bezczynność organu nie jest uprawniony do kontroli postanowienia organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie.
Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ postanowienia po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność (jak w niniejszej sprawie) lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. (aktualnie art. 149 § 1a p.p.s.a.), że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, w tym zakresie, Sąd jest zobowiązany się wypowiedzieć.
W ocenie Sądu nie ma jednak usprawiedliwionych podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter rażący. Stwierdzenie takie stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. Zważywszy na charakter niniejszej sprawy, która z uwagi na swój historyczny charakter wiąże się z czasochłonnym poszukiwaniem i gromadzeniem archiwalnych dokumentów, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność obecnie nie ma jeszcze charakteru rażącego naruszenia prawa. Ponadto należy zauważyć, że wniosek stwierdzenie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1994 r. nr [...] został złożony w sytuacji, gdy nie jest jeszcze prawomocna decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1962 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1961 r., odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. hip. [...].
Zatem sprawa wniosku "dekretowego" do tej samej nieruchomości, której dotyczy decyzja uwłaszczeniowa będąca przedmiotem postępowania nadzorczego, nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta, co wstrzymuje pośrednio orzekanie w przedmiocie złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności. Ta wzajemna zależność obu postępowań dotyczących skarżącej – zdaniem sądu- również wpływa na uznanie bezczynności organu za nie mającej charakteru rażącego w rozumieniu art. 149 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.